Random Article


 
Mis dit niet
 

 

Review: Ultra Street Fighter II: The Final Challengers

 
H2x1_NSwitch_UltraStreetFighter2TheFinalChallengers
H2x1_NSwitch_UltraStreetFighter2TheFinalChallengers
H2x1_NSwitch_UltraStreetFighter2TheFinalChallengers

 
Overview
 

Game info:
Uitgever: Capcom
Ontwikkelaar: Capcom
Releasedatum:: 26 mei 2017
Platforms: Nintendo Switch
Gespeeld op: Nintendo Switch
 
cijfer
7.0
7/ 10


User Rating
no ratings yet

 

Pluspunten


-Tijdloze klassieker die geweldig is om te spelen op de Switch
-Authentieke graphics en muziek los van elkaar te wijzigen

Minpunten


-Aan de dure kant
-Way of the Hado is uiterst onnodig en bij vlagen zelfs beschamend
-Besturing met de joy cons laat te wensen over


0
Posted 14 juni 2017 by

 
Volledige review
 
 

Street Fighter II verscheen in 1991 in de arcadehallen en sindsdien zijn er tal van revisies en remakes gemaakt van de klassieke fighting-game. De meest recente remake heeft zesentwintig jaar na het verschijnen van het origineel, zijn weg gevonden naar de Nintendo Switch. Wat heeft deze zoveelste remaster te bieden? 

Het moge duidelijk zijn dat ik in deze review niet een totaal nieuwe game ga bespreken. Ultra Street Figther II: The Final Challangers vormt voor mij een HD remaster van de Street Fighter-game die ik jaren geleden voor het eerst op de SNES speelde: Super Street Fighter II: The New Challengers. De personages, de soundtrack, de stages, alles doet mij denken aan die game waar ik louter warme herinneringen voor koester. Toch klopt deze veronderstelling niet helemaal, want eigenlijk kun je Ultra Street Fighter II  zien als een geüpdatete versie van Super Street Fighter II Turbo: HD Remix, een game die op zijn beurt weer een remake is van Super Street Fighter II Tubro.

Ultra_Street_Fighter_II.0

Genoeg remakes…

Als Street Fighter II begin jaren negentig in de arcadehallen verschijnt is deze zo revolutionair dat het genre van competitieve fighting game ontstaat. Reden voor Capcom om de game in de jaren die volgen steeds te verbeteren om deze aantrekkelijker te maken, meer diepgang te creëren, het speelplezier te verhogen, de game beter te balanceren en zo nog competitiever te maken. Downloadbare content en patches bestonden destijds uiteraard nog niet, dus verschenen volledig nieuwe versies van de game. Ondertitels als “The New Challengers”, “Hyper” en “Turbo” werden aan de game toegevoegd. De echte fans waren niet altijd te spreken over deze nieuwe versies en met de komst van Super Street Fighter II Turbo: HD Remix leek de game zijn definitieve versie te hebben. De uitgebreide cast was in zijn totaliteit aanwezig, de snelheid was aangepast en de game had volledige nieuwe graphics en was opnieuw gebalanceerd.

…Of toch niet?

Niet blijkt minder waar als op 26 mei 2017 de game uit komt waar ik je nu over vertel. Capcom brengt met Ultra Street Fighter II de tijdloze klassieker naar de Nintendo Switch en voegt wederom twee personages toe; geen nieuwe, originele personages, maar variaties op de personages Ryu en Ken genaamd Evil Ryu en Violent Ken. Op lore-gebied is het wel leuk dat deze personages zijn toegevoegd, maar in mijn ogen zijn zij een lichtelijk teleurstellende toevoeging, want zitten we wachten op wéér twee vechters die vuurballen schieten en krachtige uppercuts uitvoeren? Ik in ieder geval niet, gezien het feit dat Street Fighter V regelmatig geheel nieuwe personages aan de cast toe voegt.

CI_NSwitch_UltraStreetFighter2TheFinalChallengers_Overview_EvilRyuVsAkuma

Een feest der herkenning

Waar mijn wenkbrauwen lichtelijk fronsen bij het zien van de toegevoegde personages, zorgen de graphics en vooral de soundtrack voor een ongekend aangenaam en nostalgisch gevoel. De intro van de game is vrijwel identiek gebleven aan die van het kleine broertjes van de SNES, en ook de muziek is authentiek. Er is een remix gemaakt van de soundtrack uit het origineel, maar je kunt ook gewoon old school gaan en de game in zijn origine 16-bit uitvoering ervaren. De opgepoetste graphics zien er zowel op handeld als TV goed uit. Wel is de furie, als ik dit zo mag noemen, die de originele soundtrack had een beetje weg in sommige HD remixes. Vooral in de Hong Kong stage van Fei-Long is de muziek naar mijn mening veel te relaxt. Gelukkig bestaat de mogelijkheid er om met nieuwe graphics te spelen, maar wel de klassieke soundtrack te behouden. Chapeau!

De welbekende arcademodus is aanwezig, alsmede een buddy mode, waarin je het met zijn tweeën opneemt tegen de CPU. Deze gamemodus is behoorlijk onvergeeflijk; de schade die je oploopt neem je mee en een K.O. betekent game over. Geen countdown, geen tweede kansen. Dit zorgt voor een leuke uitdaging en de game pusht je op deze manier ook om met zijn tweeën combo’s te gebruiken om de tegenstander zo snel mogelijk uit te schakelen. Verder is natuurlijk de versus- en trainingmodus aanwezig en kun je met de Color editor het kleurenpalet van alle personages aan passen. Online kun je net als in Street Fighter V ranked en casual matches spelen en de matchmaking verloopt snel en soepel. Geen enkele keer werd tijdens mijn speelsessies de verbinding verbroken door een netwerkfout. De mogelijkheid om je matches op te nemen is zowel online als offline aanwezig.

Besturing

De besturing in Ultra Street Fighter II laat wat te wensen over. Ik heb in een handheld situatie gespeeld, ik heb met vrienden gespeeld op één enkele joy con en ik heb met twee joy cons in de normale controller situatie gespeeld.  De d-pad maakt het uitvoeren van super moves niet bepaald makkelijk. Te pas en te on pas probeer ik een super move met Dee Jay uit te voeren, maar tevergeefs; diagonale combinaties zijn nagenoeg onmogelijk met die pijltjes! De analoge stick maakt het iets makkelijker, maar tachtig procent van de super moves die ik eruit krijg gegooid lijken louter te berusten op toeval. Het uitvoeren van specials gaat een stuk makkelijker. Aan de timing van de zogenaamde hold-inputs heb ik even moeten wennen, maar na een aantal speelsessies lukt het me zonder problemen Hadokens en andere projectiles af te vuren. In multiplayer ben je verplicht één enkele joy con te gebruiken en dat klinkt in eerste instantie misschien als een ramp, maar de mogelijkheid om de besturing geheel naar wens aan te passen biedt hierin zoete verlichting en maakt de game prima speelbaar met vrienden. Het blijft sowieso geweldig om deze game op iedere plek, op ieder gewenst moment met vrienden te spelen. De hype is altijd real!

Way of the Hado…

Capcom heeft om welke reden dan ook de modus genaamd Way of the Hado toegevoegd. In deze first-person minigame (die overigens totaal niets met de hoofdgame te maken heeft), vecht je als Ryu tegen verschillende Shadaloo vijanden. Je gebruikt hierbij zijn bekende moves, Hadoken, Shoryuken en Tatsumaki Senpukyaku. Enige vorm van duiding qua verhaal ontbreekt en Way of the Hado voelt dan ook aan als een ongemakkelijke, frustrerende en totaal onnodige minigame om de motion controls een functie te geven binnen de game. Oh Capcom, had dit toch niet gedaan! Een korte breakdown betreffende de besturing: de joy cons dienen voor de verschillende aanvallen op een bepaalde manier vast gehouden te worden. Bijvoorbeeld dien ik voor een Hadoken de joy cons horizontaal boven elkaar vast te houden en snel een beweging naar voren te maken om de aanval uit te voren. Mijn bewegingen worden over het algemeen goed geregistreerd, tot ik me waag aan de Tatsumaki Senpukyaku. Het lukt me maar niet om er eentje uit te voeren omdat ik de joy cons (STIL!!) naast elkaar moet houden en een perfecte horizontale beweging naar rechts moet maken. Niet te doen! Dit is bijzonder frustrerend en dit draagt eraan bij dat ik met een soort plaatsvervangende schaamte mijn aanvallen zit uit te voeren voor mijn televisie. Niet leuk!

ultra-street-fighter-ii-6

Conclusie

Mijn Switch-ervaring met deze Street Fighter-game is, ondanks de zure pit die Way of the Hado is, erg prettig. Het maakt eigenlijk niet uit welke toevoegingen zijn gedaan, hoe de graphics eruit zien en welke personages je wel of niet kunt spelen, het blijft een feit dat een tijdloze klassieker zijn weg gevonden heeft naar de Nintendo Switch. Waar je ook bent kun je je vrienden gewoon uitdagen voor een potje Street Fighter II en dat vind ik toch iets speciaals en kan ik alleen maar prijzen en koesteren. Het prijskaartje van veertig euro dat aan deze game hangt, vind ik echter aan de hoge kant. Als deze game zonder Way of the Hado voor twintig á vijfentwintig euro downloadbaar zou zijn uit de Nintendo eShop, was Ultra Street Fighter II een absolute must-buy geweest, maar vier tientjes is in mijn ogen toch echt twee tientjes teveel.


Dwayne Vrancken

 
Dwayne Vrancken


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response


(required)