Game of the Year

Game of the Year volgens Dwayne

Special

Over twaalf uurtjes gaan we met z’n allen een nieuw jaar in. De afgelopen dagen hebben we met de redactie een terug- en vooruitblik gedaan op wat respectievelijk geweest is en komen gaat. Ik heb de eer om als laatste van de GamingNation redactie mijn Game of the Year 2017 bekend te maken, natuurlijk zoals we dat allemaal doen, met een top vijf.

VANAF HIER SPOILERS VOOR SOMMIGE GAMES IN DE LIJST!!

Eervolle vermeldingen

2017 was een leuk jaar voor gaming en natuurlijk zijn er titels die de top vijf net niet gehaald hebben. Allereerst Cuphead. De door de jaren dertig geïnspireerde shoot-em-up sidescroller toverde de ene na de andere lach op mijn gezicht, vooral in co-op situaties. Dat mijn zoutige frustratie opspeelde bij de vijftigste poging om eens niet dood te gaan, nam ik dan ook op de koop toe.  De muziek en het daarbij passende geluidsontwerp, in combinatie met de tekenkunst maakten van Cuphead een pareltje dat zeker niet vergeten mag worden dit jaar.

Cuphead
Phase 2 van Beppi The Clown in Cuphead: Balloon Beppi

Resident Evil: Biohazard wil ik ook even noemen, vooral om de ijzersterke eerste en tweede aktes, die mij regelmatig deden opwippen van mijn stoeltje. Die Marguerite boss battle, man man man! Dit is er zeker eentje om nooit te vergeten!

Resident Evil 7: Biohazard
De familie Baker, onze fijne über-engerds uit Resident Evil: Biohazard

Top vijf games van 2017

5. Horizon Zero Dawn

Daar issie dan! De vaderlandse trots! De game afkomstig uit onze hoofdstad, ontworpen door Guerilla Games: Horizon Zero Dawn. De post-apocalyptische setting waarin we als powervrouw Aloy hordes machine-achtige dieren te lijf gingen is eentje voor in de boeken. Over de prachtige graphics en het sublieme geluidsontwerp is genoeg gezegd, maar het schrijfwerk verdient wat mij betreft nog een extra pluim. Een goed script is een onmisbaar onderdeel van elk meeslepend verhaal en dat snapt Guerilla maar al te goed: het schrijfwerk in de quests kon zich meten met dat van The Witcher 3. Nogmaals, petje af Guerilla!

Horizon Zero Dawn
De Stormbird, een van de vijfentwintig machines die bevochten konden worden door Aloy

4. Nioh 

Waar in Nioh de focus niet zozeer lag op het presenteren van een slim geschreven verhaal, was het vechtsysteem van extreem hoge kwaliteit. De instapdrempel lag, door de hoge mate van stamina management wat hoger, maar dat mocht wat mij betreft de pret zeker niet drukken. Het aan elkaar rijgen van combo’s voelde zeer bevredigend en zorgde zodoende voor enorm veel plezier! Dat we ook hier een flinterdun Nederlands randje zagen in de vorm van het Nederlandse schip de Liefde, waarmee hoofdpersoon William Adams (AKA Geralt of Rivia, pun intended) naar Japan voer, is natuurlijk ook leuk. Desalniettemin ging het in Nioh om de combat en die was meer dan solide!

nioh
In die verschillende weapon stances kon William zijn vijanden aan zijn katana, speer of bijl jagen en dat zorgde voor een scala aan dodelijke combo’s. Stamina management was nog nooit zo belangrijk!

3. Super Mario Odyssey 

Aangekomen bij de top drie zijn we ook aangekomen bij de eerste Nintendo titel in mijn lijstje. ‘S werelds bekendste loodgieter maakte eind oktober eindelijk zijn opwachting op de Nintendo Switch in wat eigenlijk zijn eerste echte solo-avontuur is sinds Super Mario Galaxy 2, dat in 2010 op de Wii verscheen. Super Mario Odyssey was eindelijk feit!. Bowser ontvoerde Peach weer eens en ditmaal wilde hij tijdens een kwaadaardige bruiloft, georganiseerd door wedding planners genaamd de Broodles, zich in de echt verbinden met de prinses. Natuurlijk was het aan Mario om het plan van de Koopakoning te dwarsbomen en ditmaal kreeg hij bijval van een magisch hoofddeksel genaamd Cappie, waarmee Mario vijanden kon overnemen en besturen.

Super Mario Odyssey
Nintendo voegde 2D-en 3D-beeld en geluid succesvol samen in Odyssey, wat bij een nostalgie gevoelig type als ikzelf erg goed viel.

Aan boord van de raket de Odyssey moest Mario Bowser achtervolgen door verschillende koninkrijken en om de raket draaiende te houden diende er maantjes als brandstof verzameld te worden. Nintendo’s masterclass in leveldesign is hierdoor de hekkensluiter van de top 3, maar ook het uitermate vrolijke, kleurrijke karakter van de game, in combinatie met de vernieuwende gameplay mogelijkheden die Cappie te bieden had, maakte van Odyssey een logische keuze voor plek drie. Laat Odyssey 2 maar komen hoor!

2. The Legend of Zelda: Breath of the Wild

De runner-up van 2017 is wat mij betreft Zelda’s nieuwste. Link’s meest recente strijd om Hyrule is een gedenkwaardige, mede door het lef dat Nintendo had om het concept van The Legend of Zelda eens lekker om te gooien: geen traditionele dungeons meer, maar zogenaamde Divine Beasts waarin puzzels opgelost moesten worden, gevolgd door een boss battle. Natuurlijk was het ultieme kwaad in de vorm van Calamity Ganon weer aanwezig, al kreeg hij ditmaal een incarnatie die wat verschilt van zijn vorige versies. De game kon door de plotselinge ommekeer ook rekenen op een heel klein beetje kritiek, al was deze voor het overgrote merendeel niet helemaal terecht .

Breath of the Wild
Link kreeg het aan de stok met onder andere de Guardians, ooit de beschermers van Hyrule, maar overgenomen door Ganon, het kwaad.

Sommige critici hadden toch graag gezien dat de traditionele dungeon-structuur intact was gebleven, maar ook de shrines die bezocht dienden te worden, werden niet door iedereen lekker ontvangen. Desalniettemin staat de launchtitel van de Nintendo Switch bij mij op nummer twee, mede door het oppervlak van Hyrule, dat groter is dan ooit en ook nog eens bol staat van de activiteiten. Het gevoel van verkennen en ontdekken was hierdoor ook groter dan ooit en daarvoor verdient Nintendo een dikke vette shout out! Congrats and well done Nintendo!

Mijn Game of the Year 2017

Persona 5

De onbetwiste aanvoerder van mijn top vijf is de winnaar van de ‘Best Role Playing Game’ prijs tijdens de Game Awards 2017 in Los Angeles: Persona 5. In het meer dan negentig uur durende anime-avontuur van ontwikkelaar Atlas was het hanteren van een doeltreffende tijdsplanning een must. Als scholier moest je tijdens lestijden goede punten halen en sociale contacten onderhouden, maar na school drong je als aanvoerder van de Phantom Thieves (je party die vier leden telde) verschillende paleizen binnen om daar een schat te stelen van de eigenaar van het desbetreffende paleis. Klinkt in eerste instantie heel vaag, maar de wereld die schuilgaat achter de normale wereld als scholier was aardig complex.

In het Persona-universum dat we betraden in Persona 5 was er namelijk sprake van een normale wereld en een zogenaamde shadow realm. In deze schaduwwereld had iedereen een tegenhanger, alleen was niet iedereen zich van zijn tegenhanger bewust. Jij was dat natuurlijk wel en dat stelde je in staat om het karakter van iemand in de echte wereld fundamenteel te veranderen. Het veranderen van bijvoorbeeld het karakter van een docent op je school was uiterste noodzaak in de eerste uren van Persona 5. Deze docent deed dingen die niet door de beugel konden op een school en je moest ervoor zorgen dat hij hiermee zou stoppen. Dit deed je door zijn paleis in de shadow realm, dat in de echte wereld de school is, te infiltreren en de schat die in het paleis verborgen ligt, te stelen; in de echte wereld ziet die docent de school als zijn domein en is het zijn paleis. Heb ik het nu goed uitgelegd? Damn! Het valt bijna niet uit te leggen. Je moet het gewoon spelen!

Je party van vier, onder aanvoering van de hoofdpersoon (rechts).

Het vechtsysteem is turn-based en zeer uitgebreid. Je vecht met de kracht van Persona: een vaardigheid die je in staat stelt om shadows, een soort wezens die in paleizen rondlopen, te bevechten en zelf te rekruteren. Vergelijkbaar met Pokémon dus. Zoals ik zei is het vechtsysteem erg uitgebreid, de tutorials blijven maar komen! Dit gebeurt overigens ook in echte wereld. Er blijven zich gedurende de playthrough steeds nieuwe mogelijkheden aandienen! Die mogelijkheden zijn ook echt nodig voor de voortgang van je verhaal. Zo is het een must om in de echte wereld op te trekken met je teamgenoten en andere personages, zodat jullie vriendschap hechter wordt. Hier kun je uiteraard weer je voordeel mee doen tijdens je operaties in de shadow realm.

Voor de afwisseling is er hier en daar ook een anime cutscene toegevoed. Je moet ervan houden, maar het biedt je even die comfy rust tussen de gameplay door.

Ik weet gewoon niet wat het prettigste is aan deze game. Is het de heerlijk rustige turn-based gameplay? JA. Is het misschien het scala aan kleurrijke personages? JA. Is het de muziek? JA. Ik weet het niet! Wat ik wel weet is dat Persona 5 mijn hart compleet veroverd heeft en dat ik nog vele uren door ga brengen in het Persona-universum (want nee, ik heb Persona 5 met vijftig uur op de teller nog steeds niet uitgespeeld!)

Tagged
Dwayne Vrancken
Speelt sinds zijn tienerjaren al PlayStation-games en heeft dit platform nooit verlaten. Verknocht Metal Gear- en Naughty Dog-fan, maar kan zichzelf ook uren verliezen in een goede JRPG.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.