Flashback-Nation: Assassin’s Creed Franchise Part I (Assassin’s Creed)

Flashback-Nation Special

Geïnspireerd door Boyd z’n reis door de Kingdom Hearts serie, ben ik zelf er bij toeval achter gekomen dat ik alle mainline Assassin’s Creed games op mijn PlayStation 4 heb, behalve de allereerste. Met goede service van de lokale Gamemania en een nog nauwelijks werkende Xbox 360 was dat ook snel en goedkoop opgelost. Even voor de duidelijkheid, dit is geen review, dit is gewoon een luchtige blik op de game en mijn ervaring daarmee.

Waar het allemaal begon

Althans, dat hebben we jarenlang gedacht. Altaïr is de eerste sluipmoordenaar die we mogen besturen. Ik kan me herinneren dat ik toen de game origineel uitkwam, ik hem niet heb uitgespeeld omdat ik steeds chagrijnig werd, maar daar komen we straks vast wel weer terecht. In Assassin’s Creed I (ACI) ben je dus Altaïr, een sluipmoordenaar die aan het begin van de game wordt beschuldigd van verraad en van zijn rank en privileges wordt gestript. Je moet weer vanaf onderaan beginnen. Gelukkig gelooft de grote man van de creed jou wel en zo wordt je niet ter dood veroordeeld.

Om je naam te zuiveren moet je achter degene aan die de regio dwarszitten, ten minste, dat denk ik opgevangen te hebben. Je gaat naar steden als Jeruzalem, Damascus en Acre om daar de corrupte leiders te elimineren.

Ondertussen ben je eigenlijk Desmond Miles, een dude die gevangen is genomen door Abstergo, een bedrujf die de ervaringen uit DNA kan lezen. Die gebruiken ze om achter geheimen te komen die ze op hun beurt weer goed veel geld op kunnen leveren.

Àl 13 jaar oud

In al mijn naïviteit dacht ik dat 13 jaar oud wel mee zou vallen, maar jeminee, de tijd is vooruit gevlogen! Alles in ACI is zodanig veroudert, dat de game bij huidige standaarden niet eens serieus zou worden genomen. De besturing is houterig, de combat is repetitief, de missies inspiratieloos en de cutscenes zijn ronduit saai. De game is oorspronkelijk aan het begin van de Xbox 360 en PlayStation 3 periode (2007) uitgekomen en het is een heuse understatement om te zeggen dat je dat merkt.

De game is ook niet helemaal geschikt voor een remaster, omdat de missies simpelweg te droog zijn. Als je die ook moet gaan veranderen voor een remaster, dan klopt de game niet meer met het origineel en dan is eigenlijk gewoon een nieuwe interpretatie in plaats van een remaster. Elke missie is feitelijk precies dezelfde als die daarvoor en daarna. Je moet naar een ‘Assassin’s Bureau’ en vanaf daar informatie verzamelen over je doelwit in de stad. Dit doe je door steeds dezelfde paar manieren, stelen uit iemands zak, afluisteren, een informant het naar z’n zin maken door zijn klusje te doen of een ander soort informant in een donker steegje in elkaar slaan. Als je dan genoeg informatie hebt verzamelt, ga je terug naar het bureau en daar krijg je een veer mee, die je met het bloed van je stervende slachtoffer moet kleuren. Zoek je doelwit en doodt hem. Op naar de volgende.

Cutscenes

Op zichzelf is het helemaal niet zo storend om steeds dezelfde missie te doen, als de cutscenes niet zo vervelend zouden zijn. De tussenscenes zijn ervoor bedoelt om het verhaal te vertellen, en dat is ook alles wat ze doen. Vaak zijn het 2 of 3 personage die tegenover elkaar staan en praten. De personages zijn precies dezelfde als degene die je in de game tegenkomt, niet beter uitgewerkt of wat dan ook. Doordat de dialogen vrij lang zijn weet ik niet helemaal zeker of ik het verhaal wel helemaal heb opgevangen.

Verder zijn de stukken als Desmond ronduit vervelend. Je moet in een ruimte zoeken naar waar je heen kan om verder te mogen. Waar dat is wordt nergens aangegeven, behalve in het altijd zo enerverende stukje cutscene..

Klimmen

Een van de dingen die Assassin’s Creed zo tof maken, is de klimmechaniek. Je kan bijna overal opklimmen en dat doe je snel en behendig. Behalve dan in de eerste game, daar kan je wel op veel dingen klimmen, maar lang niet op alles, en het is behoorlijk traag.

Conclusie

Ik ga een game van 13 jaar oud geen cijfer geven, en ik ben het ook niet van plan om het bij een van de andere games die ik in deze reeks ga spelen, te doen. Ik houd het bij al dan niet een aanrader. ACI heeft te veel problemen die niet ophouden tegenover de huidige standaard in games. Er zit heel veel herhaling in, in de combat, missies, wereld (copy+paste) en eigenlijk in alles. Ondanks dat ik in ongeveer 8 tot 10 uur door de game heen ben gerend, heb ik vooral het gevoel gehad dat ik bezig gehouden werd. Ik zou ‘m laten liggen en als je een oude wil gaan spelen, lekker bij ACII beginnen.

 

Wil je meer hedendaagse ervaringen met oude games? Check deel 1, deel 2 en deel 3 van Boyd zijn reis door de Kingdom Hearts franchise!

Tagged
Roel van Eeden
Gamer, vader, schrijver, dienstindeler bij Arriva, liefhebbende echtgenoot, in willekeurige volgorde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.