Shadow of the Tomb Raider

Column-nation: Lara Croft, mijn inspiratie

Nieuws

De Tomb Raider serie. Nog zo’n begrip in game wereld. Nog zo’n serie waar je als gamer eigenlijk niet omheen kan om minstens één deel van gespeeld te hebben. Het eerste deel stamt alweer uit 1996. Uw auteur van dienst begon toen net zijn eerste woordjes uit te kramen, dus u snapt wel hoe lang geleden dit is.

Wat weel heel bijzonder is, ik heb alle delen gespeeld. Sommige op PC, sommige op PlayStation. Maar ik heb ze gespeeld. Natuurlijk met een achterstand, want toen ik 1 was, kon ik nog niet gamen. Helaas ben ik niet met een controller in mijn handen geboren, maar het schijnt niet veel te schelen. Zelfs nu kan ik nog plezier beleven aan de orginele Tomb Raider als ik hem in mijn PlayStation One schuif, en ik denk dat dat wel laat zien hoe goed en groots deze game was voor haar tijd.

Tomb Raider heeft veel doorgemaakt. Het aanvankelijke succes van de games zorgde er in mijn optiek voor dat ontwikkelaar Core Design het een beetje hoog in haar bol kreeg. Steeds meer ging het draaien om het uiterlijk van Lara (en daarmee vooral haar voorgevel) Waar ze eerst een cup C had, verscheen zij met steeds grotere borsten ten tonele. Het absolute dieptepunt van de serie was in mijn optiek toch echt The Angel of Darkness. Gelukkig speelde ik dit deel later. Als ik het gespeeld had toen het net was uitgekomen, denk ik dat ik de serie daar vaarwel had gezegd, en dat zegt iets.

Uitgever Eidos had ook door dat er iets moest gebeuren. Ontwikkelaar Core Design werd de laan uit gestuurd, en vervangen door Crystal Dynamics. Nou, dat was in mijn ogen een gouden stap. Tomb Raider Legend uit 2006 heb ik kapot gespeeld op de Playstation 2. En daarna nog een keer op de Playstation 3. Wauw. Dit is hoe Tomb Raider moest zijn. Back to her roots. Ik weet nog, toen Tomb Raider Anniversary werd aangekondigd, dat ik iedere maand een euro opzij legde, zodat ik de game op launch kon kopen. Zo hyped, was ik. En de game maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Ook Underworld, was gewoon goed, zoals je van Tomb Raider verwacht.

In 2013, gebeurde er iets groots. De reboot trilogy ging van start. Crystal Dynamics en Eidos Montreal gingen deze uitdaging aan. De serie helemaal opnieuw opbouwen. En de trilogy is nu klaar. En ik moet zeggen, dat dit wederom heel goed gelukt is. Wat ik wel jammer vind is dat er nu verschillende verhaallijnen zijn rondom Lara Croft. De “reboot verhaallijn” De “Legend Verhaallijn” Deze verhaalljnen vertellen dus ook andere verhalen wat er gebeurd zou zijn met Lara haar ouders. En dat vind ik persoonlijk heel jammer, want ja, als je je echt in wil leven in een character, vind ik het jammer dat haar verhaal anders lijkt te zijn.

En dan nog een personal note. Lara Croft is voor mij altijd een inspirerende vrouw geweest. Naarmate ik steeds zieker en zieker werd, dacht ik altijd: zou Lara Croft dit kunnen? Antwoord ja! Dan kan ik het ook! En ja, dat heb ik ook gedacht met deze columns, die ik jullie nu zo af en toe mag voorschotelen. Lara kan het. Dan kan Nick Het ook!

Tagged
Joey Hasselbach
Hoofdredacteur en de ervaren rot in de redactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.