Column, game-abonnementen, PlayStation Plus, Xbox Game Pass, Nintendo Online, Google Stadia

Column-Nation: Kunnen we een game nog wel écht waarderen?

Column Mis dit niet

Abonnementsdiensten, ik zit er al een tijdje mee in mijn maag. Het is natuurlijk ontzettend gaaf om voor een vast bedrag per maand oneindig veel games te kunnen spelen. Raken we er alleen niet ook erg verwend door?

Iedere dag een andere game

Xbox Game Pass, PlayStation Now, Google Stadia, het zijn allemaal voorbeelden van game-abonnementen. Voor een vast bedrag per maand ontgrendel je een ongelooflijke grote bibliotheek aan games. Het is een perfecte manier om vergeten pareltjes of onontdekte AAA games uit te proberen. Echter staan vaak de nieuwste games hier niet op. Die moeten nog apart worden aangeschaft. Dit is volgens mij hoe de meeste gamers tegenwoordig aan de slag gaan. In ieder geval de mensen met een PlayStation, Xbox of PC.

Net als bij Netflix of Spotify kun je via een game-abonnement iedere dag iets anders proberen. De ene dag duik je in de wereld van Stars Wars met bijvoorbeeld Jedi: Fallen Order en de andere dag kijk je of Battlefield V toch iets voor jou is. Zo ontstaat er na een tijdje een hele grote backlog aan onafgemaakte games, toch? Wat mij betreft in ieder geval wel. De keuze is reuze en er valt zoveel moois te spelen. Het gebeurt mij regelmatig dat ik halverwege een game stop om vervolgens aan een nieuwe game te beginnen (die ik vervolgens ook maar half afmaak). Jammer, want door deze manier van gamen gaan we steeds minder voor die volle 100 procent.

PlayStation Now, Xbox Game Pass, Google Stadia

Toen er nog geen abonnementen waren

Back in the day toen er op de PlayStation 2 of Nintendo GameCube nog amper de mogelijkheid bestond om online te gamen, werden videogames op een andere manier benaderd. Iedere game die je in de winkel kocht was speciaal. Er was lang voor gespaard of deze game stond al erg lang op een verlanglijstje. Hierdoor stak ik persoonlijk ontzettend veel uren in een game, voordat het tijd was om naar iets anders te kijken. Het is jammer dat ik mij tegenwoordig schuldig maak aan laksheid bij het spelen van games. Vroeger was ik bijvoorbeeld nog maanden blijven zoeken naar alle Korokzaadjes in The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Nu had ik echter genoeg andere games klaarliggen, waardoor dit soort opdrachten er waarschijnlijk nooit meer van gaan komen.

Games als Kingdom Hearts, The Legend of Zelda: The Wind Waker en zelfs Mystic Heroes (wie kent deze nog?) herinner ik nog als de dag van gisteren. Naar mijn mening komt dat onder andere door de focus en de waardering tijdens het spelen. Buiten een andere multiplayer game om zoals Mario Kart was ik alleen maar bezig met één singleplayer game die voor de volle 100 procent uitgespeeld moest worden. Misschien was ik daar wel in die tijd de enige in hoor, maar het zorgde bij mij alleen maar voor verwarring als ik allerlei games door elkaar aan het spelen was. Nu heb ik daar gek genoeg een stuk minder last van en schakel ik zo van de ene naar de andere game alsof het niets is.

GameCube, PlayStation 2

Gevolgen voor vandaag de dag?

De tijd waarin er nog geen game-abonnementen bestonden mag dan misschien minder verwend lijken, alleen zorgde dat soms ook voor oneerlijkheid. Helemaal in de periode waarin we als mens nog niet werden doodgegooid met advertenties. Toen waren namelijk alleen de grote titels te zien in reclames op televisie of in de Intertoys folder. Er was vrijwel geen mogelijkheid voor kleinere titels met minder budget om zich te laten zien. Nu worden indie ontwikkelaars op de Nintendo Switch soms extra uitgelicht of zijn er speciale indie acties op PlayStation Now of Xbox Game Pass.

Toch heeft deze indie liefde ook een keerzijde, denk ik. Veel games van kleine uitgevers of ontwikkelaars focussen zich namelijk op één specifiek gameplay element. Bij pareltjes is dit element fantastisch uitgewerkt en verschijnt daarom terecht op de hoofdpagina van bijvoorbeeld de Nintendo eShop. Echter zijn er genoeg van van deze games die vooral als ‘tussendoortje’ beschouwd kunnen worden en daarmee echt geen recht doen aan een volwaardige AAA game, zoals Cyberpunk 2077 had kunnen zijn.

Tot slot

Cyberpunk 2077 is in mijn ogen namelijk een voorbeeld van onze verwendheid als gamers. CD Project RED moest het onmogelijke waarmaken om zich te kunnen onderscheiden van de immense bibliotheek aan games waar wij uit kunnen kiezen. Het lijkt mij als ontwikkelaar vandaag de dag een hels dilemma. Kies ik voor een baanbrekend nieuw idee, wat ten koste gaat van de marketing campagne of ga ik voor iets wat al bestaat en smijt ik er een hoop advertenties tegenaan zodat iedereen weet dat de game bestaat? Waarschijnlijk wilde CD Project RED een baanbrekend idee met een te gelikte marketing (de eerste E3 2018 demo trailer). Alles om ervoor te zorgen dat Cyberpunk 2077 niet zou ondersneeuwen tussen al die andere games in ons PlayStation Now, Xbox Game Pass of ander abonnement.

Laat ik het zo zeggen, we hoeven niet de fouten te ontkennen die Cyberpunk 2077 bevat. Dat waren er bij de release genoeg. Ik wilde het echter eens van de andere kant proberen te benaderen. Hoe kan het bij een ontwikkelaar zo mis zijn gegaan. Hebben we dit niet al eens vaker meegemaakt. Komen deze misstappen dus niet deels door onze verwendheid als gamers? Ik hoor graag jullie mening!

Tagged
Robert Buckert
Gamer en muzikant sinds de N64. Nintendo consoles zijn mijn favoriet, maar ik heb ook een PS4 voor RPG exclusives zoals Uncharted, TLOU enzovoorts. Voor alles wat met Nintendo te maken heeft, ben je bij mij dus aan het juiste adres!
https://www.robertbuckert.com

5 thoughts on “Column-Nation: Kunnen we een game nog wel écht waarderen?

  1. Aan de ene kant merk ik ook dat ik games download die ik vervolgens niet of nauwelijks speel, maar aan de andere kant speel ik nu ook wel games die ik zelf nooit zou halen. Dat is eigenlijk net als bij Netflix. Als ik voor die films naar de bioscoop had moeten gaan of op Bluray moeten kopen of voor de series op reguliere tv had moeten kijken, had ik het meeste niet gezien.
    Wat betreft Cyberpunk is het wel een heel ander verhaal. Als je features weglaat die het verschil maken tussen uitzonderlijk en een goede game (op de bugs op de consoles na). Maar hierover zijn we waarschijnlijk nog niet klaar mee. Ben benieuwd of deze game überhaupt zijn potentie nog waar kan maken..

    1. Wat je noemt is terecht ook een goed punt. Het blijft voor mij een lastige of dat grote aanbod niet zorgt voor mindere waardering naar games toe. ‘We spelen wel eventjes dit spel en daarna dit spel’.

      En Cyberpunk sloot toevallig in mijn ogen aan op mijn visie hierboven haha. Het is of veel geld verdienen met een slechtere game (features weglaten) of juist te hoge eisen aan jezelf stellen. Veel mensen denken dat eerste, ik wilde nu iets meer ingaan op het tweede.
      Maar goed over Cyberpunk alleen al kun je een jaar volmaken aan columns denk ik haha.

    2. Het verschil met Netflix en gaming is dat je met één game weken lang zoet kunt zijn, terwijl je een film/serie meestal maar 1 of 2 keer bekijkt en daarna niks meer mee doet.

      1. Ja dat is zeker waar, al hangt dat een beetje van de game af. Het ging mij in deze column meer om het ‘snel zat zijn’ van een game of serie. Door al die abonnementsdiensten zijn we gauw geneigd om te denken: ‘Nou dit is vast niet echt een leuke game, ik pak wel een ander’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.