Pokémon,

Column-Nation: Is gameplay nog belangrijker dan graphics?

Mis dit niet Nieuws

Het is een eeuwenoude discussie onder menig gamer; is de gameplay belangrijker, of zijn de graphics dat. Vinden we dat het spel er spuuglelijk uit mag zien, als deze maar goed speelt of is de uitdrukking ‘het oog wilt ook wat’ meer van toepassing?

Zelf denk ik altijd dat ik gameplay belangrijker vind dan de graphics. Het is immers erg belangrijk dat een spel speelbaar is. Hij belandt anders vaak snel op de (digitale) plank. Natuurlijk wordt de eerste indruk wel achter gelaten door hoe het eruitziet. Het eerste wat dus ook opvalt, en wat bij mij ook meer dan eens een (blijvende) impressie heeft achtergelaten, zijn de graphics.

Ik betrap mezelf er wel steeds vaker op dat ik er best van kan balen als een game er niet al te best uitziet. Vooral met hoe mooi spellen tegenwoordig zijn. Dit is overigens subjectief, dus wat ik mooi vind kan een ander spuuglelijk vinden en vice versa. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar het gamen op de PC. Ik heb een mooie kast staan met stevige hardware, wat het dus ook mogelijk maakt om nagenoeg alle games op de hoogste settings te draaien. Hierdoor raak ik echter wel verwend. Want op het moment dat ik bepaalde instellingen op medium moet zetten, en bijvoorbeeld schaduwen of waterreflecties minder mooi ogen, dan baal ik stiekem toch. Het is nodig om de frames per second weer omhoog te krikken, maar meer dan dat doet het niet. Heel stom natuurlijk, want het verandert niets aan de manier van spelen.

God of War, Ragnarok, Playstation

Niet alleen ik, maar veel gamers met mij zijn verwend geraakt de afgelopen jaren. Games zien er ongekend mooi uit, tot bijna hyperrealistisch aan toe. Nu we aan de nieuwe generatie consoles zijn begonnen is het helemaal een sprong vooruit. Dus op het moment dat ik nu wat speel wat iets meer richting cartoon-achtig gaat, of een beetje blokkerig is, begin ik meteen te denken of het me nog wel leuk lijkt om te spelen. Stom eigenlijk.

Vroegâh

Ik kan me nog goed herinneren hoe mijn eerste game-ervaringen waren. Zo speelde ik als eerste op de PC via DOS het spel Raptor, waarbij je van bovenaf op een straaljager neerkijkt en vijanden van voren, achteren en de zijkant op je af ziet komen. Uren heb ik me samen met mijn broer vermaakt: nieuwe wapens kopen, grote bazen verslaan, het was geweldig. Zag het spel er goed uit? Nee. Kort daarop begon ik met Pokémon Yellow op de originele Gameboy. Ik heb zomervakanties lang voor de tent gezeten met mijn ranja, om het avontuur van Ash en Pikachu te herbeleven. Ook dat spel, zag er eigenlijk niet uit. Bij al deze games, en velen later, maakte het me niets uit of het spel er goed uitzag. Het moest goed spelen, samen met vrienden en dat was ‘t.

Nu is een game uit begin jaren 90 vergelijken met nu natuurlijk niet eerlijk. Plus: als kind kijk je op een hele andere manier naar dit soort zaken. Desondanks kijk ik wel met enige jaloersheid terug. Aanleiding voor het schrijven van deze column heeft ook met een vergelijkbare situatie en discussie te maken. Enige tijd geleden kregen we Pokémon: Legend of Arceus voor het eerst te zien. Ondanks dat het gameplay concept me erg aanspraak, was ik direct al sceptisch. Het oogde namelijk niet al te best. Als een vroege versie van Breath of the Wild. Goed, zo’n trailer zegt ook niet altijd alles dus die heb ik links laten liggen en besloten van mijn enthousiasme rondom de gameplay te genieten. Maar het bleef knagen. Op het internet verschenen al gauw de eerste afbeeldingen waarbij Legend of Arceus werd vergeleken met The Elder Scrolls IV: Oblivion uit 2006. Een game van vijftien jaar oud. Dat is niet best. Ik probeerde dit nog steeds weg te wuiven door te denken dat het een grote game wordt met veel content en een supergrote wereld. Dat vergt wel wat rekenkrachtig van de inmiddels gedateerde Switch. Tot het nieuws ook nog naar buiten kwam, dat het helemaal geen open wereld game wordt. Dit was toch wel het moment om te stoppen met het verdedigen: het ziet er gewoon niet uit.

Arceus, Oblivion

 

Dus wat is nu beter?

Legend of Arceus valt onder een immens populair label, dus je verwacht dat het bedrijf achter de Pokémon-games wel iets meer uit de mouw weet te schudden, maar helaas. En toch zijn er ook voorbeelden te geven die meer richting kamp gameplay wijzen. Toevallig heb ook ik dit weekend de gratis bèta van Battlefield 2042 gespeeld. Wat me wederom als eerste opviel, is dat de game er erg goed uit ziet. De effecten van het schieten en explosies zijn mooi, veel details in de omgeving en in bijvoorbeeld het weer, maar die sluier viel voor mij snel af.

Ondanks dat er vast wat verandert is, is het voor mij wederom hetzelfde spel in een andere setting. Je spelt opnieuw op grote maps, kiest een soortgelijke loadout en schiet je tegenstander overhoop en veroverd strategische punten. Het spel is dus mooi, maar lijkt niet voldoende te zijn om me vast te grijpen. Eenzelfde voorbeeld vind ik het sportgenre die zich elk jaar herhalen. Het wordt mondjesmaat mooier, maar is (en blijft blijkbaar) hetzelfde. Dus ook dat lijkt lang niet altijd de juiste aanpak.

Dus wat is nu beter? Ik denk dat het voor altijd een kwestie van persoonlijke voorkeur blijft. Het ene spel zal ongetwijfeld voor iemand zo lelijk zijn als maar kan, maar toch leuk zijn. En voor de ander zal het niet uitmaken hoe belabberd het speelt, zolang het maar mooi is. Ik hoop zelf toch een middenweg te bereiken hiervoor, zodat ik me niet laat verblinden door mooie graphics, maar ook niet door een technisch pronkstuk. Graag hoor ik overigens ook hoe jullie hier over denken! Heb je een voorkeur, kijk je meer naar het grafische of wacht je echt tot je een demo kan spelen om de gameplay te checken? Laat het weten!

 

Tagged
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de PC , Switch en Playstation 5. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.