Column-Nation: Het misbruik van de term ‘Director’s Cut’

Column Mis dit niet

De release van de Death Stranding: Director’s Cut is nabij. Dit heeft me aan het denken gezet. Niet per se vanwege de inhoud van de game of het feit dat deze een nieuwe release krijgt, maar vanwege diens naam. De videogame industrie zit nu eenmaal vol met termen die lastig te definiëren zijn. Wat is een indiegame precies, bijvoorbeeld? Iedereen heeft wel ideeën daarbij, maar niemand kan een rotsvaste definitie geven. Dit probleem heb ik echter niet met de term ‘director’s cut’, eentje die naar mijn mening nu onjuist gebruikt wordt. Laten we daar eens in duiken.

De term is natuurlijk niet nieuw. De filmindustrie gebruikt deze namelijk al decennia. Op het eerste gezicht lijkt het gebruik hiervan wel toepasselijk op Death Stranding. Het spel is namelijk het geestekind van Hideo Kojima, een van de weinige enkele ontwikkelaars met een meteen herkenbare visie. Een zogeheten ‘auteur’ zoals de Amerikanen hem zouden noemen. Of je zijn gebruikelijke stijl nou goed of slecht vind (ik ben niet per se fan), het is altijd wel herkenbaar. Zie ook Suda51 of David Cage als voorbeelden van auteurs.

Je kan Kojima dus makkelijk zien als een ‘director’ als het gaat om Death Stranding. Echter vraag ik me af waarom de nieuwe versie van de game wel een director’s cut is. Houdt dat in dat de eerste versie uit 2019 niet volledig naar de visie van Kojima is gemaakt? Dat lijkt me namelijk sterk. Death Stranding 2019 is overladen met Kojima’s stijl, van de fascinaties met technologie tot de inconsistente toon van het verhaal. Daarbij komt ook nog dat Death Stranding juist werd gezien als de bevrijding van Kojima. Nadat de man heeft moeten worstelen met Metal Gear-uitgever Konami, vond hij bij Sony juist een plek waar hij 100% creatieve vrijheid leek te hebben.

Hideo Kojima

Kingdom of Heaven

In de filmwereld impliceert de director’s cut namelijk dat die versie wel volledig volgens de beslissingen van de regisseur is gemaakt. Een voorbeeld dat ik kan noemen is Kingdom of Heaven uit 2005. Regisseur Ridley Scott gaf aan dat de bioscoopversie van de film een verbasterde versie was van zijn visie. Dit werd zeer duidelijk toen de director’s cut van de film uitkwam. Niet alleen werd het verhaal dankzij nieuwe en opnieuw gemonteerde scenes compleet anders, het werd oprecht een veel betere film. Zie als ander voorbeeld ook The Snyder Cut van Justice League.

Ik denk echter niet dat deze situatie op gaat voor Death Stranding. Kojima leek met die game alle vrijheid te hebben, wat resulteerde in een game die precies aanvoelde als een Kojima-game. Wat mij betreft kunnen we die reden dus afstrepen waarom de nieuwe versie een director’s cut zou moeten heten.

Death Stranding PlayStation 4 Pro

Marketingtruc

Heeft het dan misschien met tijd te maken? Wat ik hiermee bedoel is dat Kojima en zijn team sinds de release van Death Stranding bijna twee jaar extra ontwikkeltijd hebben gehad. Wellicht hebben ze die tijd kunnen gebruiken om zaken door te voeren die Kojima al lang in gedachten had. De director’s cut van de game lijkt namelijk wel extra content en opties toe te voegen. Misschien dat daarom de term director’s cut gebruikt wordt. Echter vind ik het nog steeds maar een zwak excuus.

Maar goed, laten we dan ook maar zeggen waar het op staat. De term director’s cut is waarschijnlijk gewoon een marketingtruc. Kojima’s naam is nu eenmaal goud waard als het op verkopen aankomt. Er zijn hordes aan fans die alles kopen wat de man uitbrengt, waardoor een spel van hem een aantrekkelijke investering is voor uitgevers. Het is marketingtechnisch dus erg slim om zijn imago als auteur te koppelen aan een rerelease van een game. Persoonlijk had ik het eerder Death Stranding: Extended Cut genoemd, maar wie ben ik? Mocht ik ooit marketeer worden bij een miljardenbedrijf als Sony, dan kom ik hier op terug.

Tagged
Niek Vink
Oprichter, redacteur en columnist van Gamingnation Volg zijn Twitter-account op @NiekVink1

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.