Disintegration

Bètacontrole: Disintegration

Betacontrole

Vorig jaar had mijn collega Joey de gelegenheid om Disintegration te testen op Gamescom. Deze week had ik de mogelijkheid om twee avonden deel te nemen aan de technische bèta op de Playstation 4. Mijn ervaring tot nu toe; een vreemde, maar wel een interessante smaak.

In deze controle zal ik mij niet teveel focussen op de grafische kwaliteit, of de bugs en de crashes waar ik tegenaan ben gelopen; het gaat immers om een technische bèta, een fase waarin het spel nog vol in ontwikkeling is. Ik zal daarom de focus meer leggen op de inhoudelijke gameplay en wat we kunnen verwachten van deze titel. Belangrijk om daarbij aan te geven is dat we alleen toegang hadden tot een klein gedeelte van de multiplayer en geen toegang tot de singleplayer.

Ik moet toegeven dat het mij even wat tijd kostte om een connectie te voelen met Disintegration; na het eerste uur spelen kreeg ik het gevoel dat V1 Interactive richting een flater zou gaan. Ik verwachtte meer van Marcus Lehto, de man die meer dan 15 jaar aan de Halo-franchise heeft gewerkt. Het spel voelde aan als een generieke en trage arena shooter, met de gimmick dat je langzaam rondvliegt in plaats van rondloopt. Door de uren heen veranderde deze mening echter, maar hier zal ik later op terugkomen.

Wat is Disintegration? Het is een mix tussen een FPS en een RTS en wordt gespeeld in korte arena matches. Je vliegt rond in een soort hovercraft, waardoor je zowel verticale als horizontale beweging hebt. Tegelijkertijd stuur je ook een groep soldaten aan met simpele commando’s, die jou kunnen helpen in de strijd. Er zijn verschillende soorten matches; zo moet je gebieden veroveren of verdedigen, in andere matches moet je kernreactoren stelen of juist weer verdedigen. Het zijn redelijk standaard modi die iedereen met ervaring in het FPS genre zou moeten herkennen en ook direct begrijpt.

De technische bèta begint met een korte training, waarbij je de basics te horen krijgt. De besturing is strak en simpel te begrijpen; met de L2 en L1 knop vlieg je omhoog en omlaag, met de R1 knop gebruik je om soldaten te sturen naar een locatie of om een vijand aan te vallen en met de R2 knop schiet je zelf. Verder zijn er nog meer knoppen en knoppencombinaties die logisch ingesteld staan, waardoor je binnen enkele minuten vertrouwd bent met hoe het spel werkt. Na het uitroeien van een paar simpele vijanden wordt je in de multiplayer gegooid. De matches en de maps worden willekeurig voor je geselecteerd, waardoor je kennis maakt met een goede variatie hiervan. Matches duren 5 tot 10 minuten en je zit snel weer in een andere match, waardoor je niet ellelang hoeft te wachten.

Tijdens het wachten kan je overigens de verschillende characters bekijken en ook aanpassen; zo kan je een Samurai zijn, een gangsterachtig typetje met een pet en een ketting, of een figuur dat zo een paarse versie van Tron zou kunnen komen. Ieder van deze personages heeft zijn eigen statistieken, maar ook zijn eigen soort soldaten, wapens en vaardigheden. Zo kan je een Mad Max-achtig figuur zijn, die een grenade launcher heeft als een wapen, maar ook een zeer krachtige bom kan afvuren. Zijn schip is erg groot en log, waardoor zijn kracht wordt gecompenseerd doordat hij een makkelijk doelwit is. Het jaren ’80 neonfiguur is juist enorm snel, met een machinegeweer en een straal die schepen even kan immobiliseren. Je hebt dus genoeg keuze voor jouw eigen speelstijl, waarbij je zelfs in een match van personage kan wisselen. Er wordt ook aangetoond hoeveel van een personage al in een match zitten, waardoor je een gebalanceerd team kan maken. Immers, een team vol met trage, logge juggernauts zal het snel afleggen tegen een gebalanceerd team.

Mijn initiële teleurstelling in Disintegration komt door de eerste indruk die ik kreeg; de graphics – hoewel het een bèta is – zijn op z’n zachtst genoemd niet sterk. Je ziet de gekartelde randjes heel goed, de kleuren zijn flets, de omgevingen ongeïnspireerd en generiek. Hoewel de personages gevarieerd zijn te noemen, zijn de omgevingen een combinatie van bruin, grijs en wit. Een kapotte stad, een vuilnisbelt, een fabrieksterrein; het komt niet echt uniek over, alsof we dit al honderden keren eerder hebben gezien. In dit aspect had ik meer verwacht van Marcus Lehto, die met Halo één van de meest iconische looks en figuren heeft gemaakt. De hele setting van Disintegration voelt niet aan als z’n eigen entiteit, waardoor het rondvliegen en de RTS-aspecten ook gelijk aanvoelen als een gimmick om hiervoor te compenseren. In het eerste uur had ik geen plezier in het spel; het spel is traag, de spelmodi matig, de maps niet om naar huis te schrijven. Het schieten zelf voelt wel vertrouwd aan, maar het aansturen van jouw soldaten mist complexiteit. Je kan soldaten naar je toe roepen, een vijand laten aanvallen, naar een positie laten lopen of een speciale aanval laten doen. Je hebt geen tactische complexiteit hierin; je kan ze niet achter een muur laten schuilen, formaties laten aannemen, gedrag bepalen of iets in die trant. Ik had al naar mijn collega’s geappt dat Disintregration als een teleurstelling aanvoelde. Toch wilde ik blijven spelen. Waarom?

Ik bleef maar potjes spelen, ook al was mijn eerste indruk slecht. Uiteindelijk drong het tot mij door; ik begon het spel steeds beter te begrijpen. De simplistische RTS-elementen kwamen juist van pas in de hectische momenten, de verschillende personages brengen veel diepte en flair aan het spel. Ik begon personages te herkennen en zodoende mijn acties aan te passen. Ik begon de wapens onder de knie te krijgen en de manier waarop V1 Interactive wil dat wij gaan spelen. Je moet dit spel niet behandelen als een shooter; het is een spel waarin jij je tactisch moet plaatsen op de map, terwijl jij jezelf en je kameraden beschermt met jouw eigen vuurkracht. Jij bent het moederschip, jouw soldaten zijn het kanonnenvuur. Het beschermen van jouw soldaten is de sleutel, waarbij je goed in de gaten moet houden of ze de situatie wel overleven. Doen ze dit niet, dan moet jij over hun lichamen vliegen om ze te reviven. Er is meer tactisch vernuft nodig dan dat ik eerst dacht en dat is de pracht van dit spel. Het spel is methodisch, bedacht en langzaam. Het spel is een stuk intelligenter dan de meeste arena shooters die ik ben tegen gekomen, unieker dan ik zelf had gedacht. Ik ben van een teleurgestelde speler naar een enthousiasteling gegaan binnen twee avonden. Het spel steekt goed in elkaar, maar heeft de tijd nodig om bij je te groeien.

Ten slotte wil ik toch een aantal punten aankaarten, waar Disintegration nog in moet groeien; de maps moeten gevarieerder worden, waarbij meer gebruikt kan worden van de verticaliteit. De spelmodi moeten meer variëren en uniekere elementen gaan bevatten. Ook zijner meer tactische mogelijkheden nodig bij het aansturen van de soldaten. Als V1 Interactive aan deze punten kan sleutelen, denk ik zeker dat Disintegration een hit kan worden!

Tagged
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.