Assassin's Creed Valhalla

Assassin’s Creed Valhalla – Review

Mis dit niet Reviews

Vrijwel iedereen die ooit in Scandinavië is geweest en een alcoholisch drankje heeft genuttigd, kent de kreet: “Skål, skål, skål!” Het zijn tevens een van de eerste kreten die je hoort als het verhaal van Assassin’s Creed Valhalla begint en na voltooien van de game is ondergetekende geneigd om zelf luidkeels te proosten op het nieuwe deel in de serie.

Zoals je gewend bent van Assassin’s Creed, behandelt ook Valhalla een belangrijk ijkpunt in de wereldgeschiedenis; ditmaal gaat het om de exodus van de Noren uit hun land, vlak na het aantreden van koning Harald I rond 865. De Noormannen, oftewel Vikingen, zullen de koning die heel Noorwegen wil regeren niet accepteren. Zij trekken naar het Verenigd Koninkrijk op zoek naar een nieuw thuis. Daar aangekomen raken zij in conflict met het zittende Angelsaksische regime, met het nodige bloedvergieten tot gevolg. In de fictieve context van Valhalla volg je Eivor en zijn Raven-stam, die van Angelsaksisch Engeland hun nieuwe thuis proberen te maken. En wat doe je als je op een nieuwe plek gaat wonen? Juist, vriendjes en vijandjes maken!

Open Wereld

Die vrienden vind je in de uitgestrekte open wereld van AC: Valhalla, maar daarover dadelijk meer. Het 9e eeuws Engeland is immens groot, nog groter dan het oude Griekenland uit Odyssey. Het land is ingedeeld in verschillende provincies, die stuk voor stuk vol zitten met plekken om te ontdekken, dorpen om te plunderen en mensen om te ontmoeten. Dit doe je allemaal aan de hand van wealth, mysteries en artifactcs, die door middel van gekleurde bolletjes worden aangegeven.

Ontmoetingen met Engelsen of andere Noormannen die een missie voor je hebben, worden in de wereld aangeduid als world events. Vaak was ik de wereld aan het verkennen als een of andere excentriekeling mij aansprak met een bijzonder verzoek, of kwam ik tijdens mijn reis een dorpje tegen waar een hoop waardevolle gear of grondstoffen lagen opgeslagen. De world events zijn verrassend leuk om mee te maken. Ik kreeg zo af en toe een soort Witcher-gevoel, wanneer ik middenin de wereld een naakte man tegenkwam. Hij had een grappig verzoek voor me, dat ik natuurlijk niet voor je ga spoilen.

Uiteraard kom je in Valhalla ook de kenmerkende Assassin’s Creed-mechanics tegen. Zo was ik weer veel bezig met het beklimmen van hoge gebouwen, tempels en bergen om nieuwe delen van de map bloot te leggen. Dat was meer van hetzelfde, maar omdat ik uit een soort Assassin’s Creed-pauze kwam voordat ik aan Valhalla begon, vond het toch wel weer erg leuk om te synchroniseren en te zien welke steden ik nu weer kon gaan ontdekken en waar nodig plunderen. En man, wat was dat plunderen leuk zeg!

Gruwelijk en diepgaand

Ik kan met zekerheid zeggen dat het volledig leegtrekken van dorpen en kloosters heerlijk is in AC: Valhalla, en dat valt mede te danken aan de diepgaandere combat. Sinds Assassin’s Creed Origins leunt de serie meer op het RPG-genre en dat komt in Valhalla nog meer naar voren. Zo heb je natuurlijk je gear, die op valt te delen in die speelstijlen. Je hebt Bear type gear, gefocust op hand-to-hand combat, Wolf type, gericht op afstandsgevechten en Raven type, gericht op geruisloosheid en onzichtbaarheid. Elk type heeft zijn eigen soort gear en wapens die de bijbehorende stats boosten. Je kan dus kiezen of je compleet toegewijd bent aan een bepaalde speelstijl, of dat je alles in de mix gooit en gear van de verschillende soorten type gaat gebruiken.

Uiteraard kan een uitgebreide skill tree hierbij niet ontbreken. Ubisoft geeft je alle ruimte om tijdens je playthrough te wissel van speelstijl, want je kan op ieder moment besluiten om je skills te resetten en een compleet nieuwe indeling te maken. De skill tree ziet eruit als een soort sterrenstelsel, waarin steeds een nieuw stukje wordt onthuld met nieuwe skills. Dit is enerzijds spannend omdat je niet weet wat je allemaal kan ontgrendelen, maar anderzijds ook jammer omdat je iets minder toeleeft naar een vette nieuwe vaardigheid.

Ook nieuw zijn de abilities, die de combat nóg een nieuwe dimensie geeft. Dit zijn extra sterke en unieke aanvallen -zowel van afstand als van dichtbij- die je kan doen met adrenaline points. Die verdien je door te vechten en geen schade te vangen, dus als je een beetje lekker gaat tijdens een plundering rijg je de ene vette aanval aan de andere.

Vriend en vijand

Niet alleen in de combat ligt een nóg duidelijkere nadruk ligt op het RPG-genre; ook in het verhaal komen die elementen duidelijk voorbij. Na aankomst in Engeland begin je met het bouwen van je eigen nederzetting. Om deze uit te kunnen bouwen tot een florerend stadje met een museum, verschillende winkels en een levendige haven, zijn grondstoffen nodig.

Die verzamel je voornamelijk met de nieuwe Raids-mechanic, waarmee je in een Vikingbootje de rivieren afvaart op zoek naar plekken waar wat te halen valt. Zie je een plunderbare plek? Met één druk op de knop blaas je op je strijdhoorn en begint de Raid. Heb je alles doorzocht en leeggeroofd, dan kan je verder naar de volgende plek. Hoewel ik deze mechanic aanvankelijk héél dope vond, moet ik wel zeggen dat het na tientallen uren toch een klein beetje begon te vervelen. Ik merkte op een gegeven moment dat ik steeds hetzelfde lijstje afwerkte: een Raid-locatie compleet uitmoorden, op zoek gaan naar kisten met grondstoffen en alle andere wealth die verstopt ligt, gebouwtjes looten voor zilver en andere materialen voor upgrades en daarna vertrekken. Ubisoft heeft wel geprobeerd het iets uitdagender te maken door bepaalde kisten achter verborgen of gesloten deuren te plaatsen, maar ook die uitdaging verdween na flink wat uren spelen.

Ook in het verhaal zelf, dat tot mijn genoegen veel meer op de voorgrond ligt in Valhalla, komen de RPG-elementen meer aan bod. Zo wordt het verhaal meer gevormd door de acties van hoofdpersoon Eivor en een uitgebreider dialoogsysteem is hier perfect voor. Ben je meer een strijder, die disputen oplost met zijn bijl, of ben je meer een diplomaat die met dialoog de strijd aangaat? In dat laatste geval komt de charisma-skill goed van pas. Die train je met het uitvoeren van Flytes, een soort middeleeuwse rap battles waarin je je tegenstander met uitzonderlijk rijmwerk verbaal overklast. Een heerlijke nieuwe toevoeging die wat luchtigheid toevoegt aan het verder serieuze verhaal.

Want serieus is het zeker, grond aan de voet krijgen als barbaarse Noorman in Angelsaksisch Engeland. Je zal allianties moeten vormen met verschillende machthebbers in de koninkrijken, wat soms voor interessante verhaallijnen zorgt. Zo ben je aanvankelijk vooral bezig met het scheppen van vriendschappen, maar naarmate het verhaal vordert zal je ook partijen tegen elkaar uitspelen om je doel te bereiken. Dit zorgde er wel iets te vaak voor dat mijn missie was ‘praat met persoon x’, terwijl ik steeds meer zin kreeg in een high-profile assassination of een vette veldslag.

Ook de strijd tussen de Brotherhood of Assassins en de Templar Order, ditmaal in de vroegere incarnaties genaamd de Hidden Ones en de Order of Ancients, is weer present. In Valhalla wordt dit gedeelte van het verhaal weer eens lekker op de voorgrond geplaatst, wat ik persoonlijk heel gaaf vond. Daarnaast ligt de nadruk ook iets meer op de mythologie, want bij mij persoonlijk al zoete koek naar binnen ging. Ik zal niets spoilen, maar als je Noorse goden en mythologische wezens interessant vindt, word je op je wenken bediend. Dit alles zorgt ervoor dat Valhalla een boeiend en meeslepend verhaal in huis heeft, met interessante personages die vaak ook nog eens echt hebben bestaan.

Audiovisuele teleurstelling

Hoewel het recept voor een zeer smakelijke Assassin’s Creed-cocktail op creatief en narratief gebied aanwezig is, komt de uitvoering vooral op technisch vlak flink tekort. Het Engeland van de negende eeuw is prachtig in 4K-resolutie, maar vooral op drukke plekken en in bepaalde cutscene’s kelderde de frame rate behoorlijk. Dit zorgde ervoor dat ik soms net even uit de immersie werd gehaald en dat is natuurlijk jammer. Ook blijkt de game na twee updates nog wat rare bugs en glitches te bevatten. Zo kwam het vaak voor dat ik in de combat raar gelanceerd werd door een sterke vijand, maar vervolgens in de lucht bleef hangen. Ook kwam het voor dat vijanden tijdens finishing moves compleet verdwenen of in hun animatie bleven hangen.

Een werkelijk dieptepunt is echter de audio. Het stemacteerwerk is voor het grootste deel prima, maar het lijkt erop dat de opnames niet lekker in de geluidsmix liggen. Vaak klinkt een stukje goed geschreven dialoog, ondanks het goede acteerwerk, erg kil en onpersoonlijk; het lijkt bijna alsof de acteurs nog in de studio staan.

Daarnaast bekroop mij af en toe het gevoel dat ik stemmen van onbelangrijkere personages al eens eerder heb gehoord en geven geluidseffecten tijdens gevechten -met uitzondering van de finishes- soms net niet genoeg voldoening. Op het gebied van stemwerk treft de main cast echter geen enkele blaam; vaak schitteren de acteurs -vooral die van het personage Ivar en enkele Noorse goden- en komen de personages goed tot leven.

Sterk én zwak

Al met al zou ik bijna luidkeels gaan proosten na het spelen van Assassin’s Cred Valhalla. De setting, personages, combat, RPG-elementen en het verhaal zijn hartstikke dope en vooral het verhaal heeft een paar leuke verrassingen in petto. Wat Valhalla nét tegenhoudt om een van de leukste Assassin’s Creed-games te worden die ik ooit heb gespeeld, zijn de tegenvallende prestaties. Kwakkelende frame rates (op PS4 Pro) en soms ongeïnspireerde audio zorgen er helaas voor dat de game nét zijn narratieve waarde verliest. Dat is jammer, want in potentie is Assassin’s Creed Valhalla een ijzersterk hoofdstuk in de serie.

Uitgever: Ubisoft
Ontwikkelaar: Ubisoft Montréal
Release: 10 november 2020
Platform(s): PlayStation 4, Xbox One, PC, PlayStation 5, Xbox Series X/S
Gespeeld op: PS4 Pro
Speelduur: 50-55 uur

 

Tagged

Review Overview

Open wereld 80 %
Combat 90 %
Presentatie 65 %
Verhaal 90 %
Summary
81.3
Dwayne Vrancken
Speelt sinds zijn tienerjaren al PlayStation-games en heeft dit platform nooit verlaten. Verknocht Metal Gear- en Naughty Dog-fan, maar kan zichzelf ook uren verliezen in een goede JRPG.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.