Reviews

Review: Vampyr

Vampyr

Vampieren, influenza en de Eerste Wereldoorlog; wat hebben deze elementen met elkaar gemeen. Meer dan je denkt volgens Dontnod’s Vampyr.

Het spel vertelt een intrigerend verhaal in een sinistere wereld, waarin vampieren leven in de tijd dat mensen op grote schaal stierven aan de griep. De ontwikkelaar verteld een prachtig verhaal, maar is er wel op elk vlak evenveel aandacht geschonken?

Vampier in Londen

Vampyr speelt zich af in 1918, het jaar waarin de Spaanse griep uitbrak. Voor degene die hier niet bekend mee zijn; de Spaanse griep was een influenza-uitbraak die wereldwijd het leven nam van 20 tot 100 miljoen mensen binnen een jaar tijd. Je bent Jonathan E. Reid, een Britse dokter die heeft meegevochten in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Je lijkt uit de dood op te staan en een vampier te zijn geworden. Om spoilers te voorkomen, zal ik niet meer vertellen over het verhaal zelf.

Je struint in Vampyr door de donkere straten van Londen, waarin je direct de sfeer van het spel proeft. Het spel deed mij denken aan Bloodborne, waarin ik ook het Lovecraftiaanse gevoel kreeg van iets wat mij constant aan het bekijken was. De grafische stijl en de muziekkeuze zijn uitmuntend geweest; je voelt jezelf echt een onderdeel van de wereld. Tel daarbij op dat de stemacteurs hun uiterste best hebben gedaan om zo geloofdwaardig mogelijk over te komen. Je merkt dat Dontnod er alles aan heeft gedaan om een uitstekend verhaal te vertellen, net zoals ze dat hebben gedaan met Life is Strange.

vampyr

Eet je vrienden op

Vampyr is over het algemeen een typische RPG te noemen.  Je hebt een skilltree, Experience Points, wapens die je kan upgraden en dialogen met verschillende keuzes. Verwacht niet dat je jouw eigen vampier kan maken; Jonathan E. Reid is een vast personage met een definitief uiterlijk. Ik ben daarom ook blij dat hij zó enorm goed in elkaar is gezet. De dokter is een intrigerende man waar je lang naar kan luisteren. Zijn lange postuur en zware stem zijn intimiderend, maar hij is toch vriendelijk en behulpzaam. Hij wil als dokter zoveel mogelijk mensen helpen tegen de griep en monsters, maar hij is zelf één van deze monsters die bloed nodig heeft om verder te kunnen leven. Je kan Jonathan niet goed of slecht noemen; hij is een man die in een situatie is neergezet waarin hij onmogelijke keuzes moet maken.

De complexiteit van het hoofdpersonage wordt alleen maar versterkt door het sociale aspect van het spel. Er zijn verschillende gebieden met NPC’s die ieder hun verhaal hebben. Ze hebben relaties, geschiedenis, geheimen en verlangens. Je kan meer over hen te weten komen door met ze te praten, over hen te praten met andere personages én quests voor ze te voltooien. Hiermee ontgrendel je hints, die je weer kan gebruiken in de conversatie. De crux ligt in het volgende: hoe beter je iemand leert kennen, hoe meer Experience Points ze opleveren wanneer je ze dood voor hun bloed. Het doden van een personage heeft ook weer invloed op de rest en verlaagd ook de veiligheid van de omgeving. Als de veiligheid té laag raakt, wordt de plek overspoeld door monsters en is de veiligheid niet meer te garanderen. Wie verdiend er het meest om dood te gaan voor jouw eigen profijt? Ga je wel een ander doden om jezelf sterker te maken? Vindt je het helemaal niet boeiend wat de rest denkt en wil je zelf alleen maar krachtiger worden? Het zijn de vragen die door jouw hoofd heen spoken wanneer je Vampyr speelt, maar ook wanneer je ’s avonds in bed ligt en je het spel niet uit jouw hoofd kunt zetten…

vampyr

Wéér gekeken naar Dark Souls

Wat had ik gehoopt dat Vampyr het hierbij had gelaten. Het was zijn eigen ding geweest, een spel met een unieke persoonlijkheid en stijl. Helaas moest Dontnod kijken naar een andere spelreeks; Dark Souls. Terwijl je door de straten van Londen loopt, kom je vampierjagers en monsters tegen. Ze willen jouw hoofd allemaal op een staak hebben en kunnen jouw bloed wel drinken. Het verhaal, de personages, het sociale aspect, de sfeer; alleen zijn van hoog niveau. Het vechtsysteem is echter wat dit spel bijna de nek om doet. Er is direct afgekeken van Dark Souls, waarin de bloedmeter de MP vervangt. Het vechten gaat erg traag, waardoor je nooit het gevoel hebt dat je lekker door kan gaan. Vijanden hebben vaak onblokbare aanvallen en lijken soms dwars door jouw aanvallen heen te rammen. Als je ver genoeg van hun startpositie wegloopt terwijl je aan het vechten bent, lopen ze als hersendode zombies weer terug. Er zijn maar een paar verschillende soorten monsters die na een paar uur al gaan vervelen. Het haalt je allemaal direct uit het spel en het zorgt ervoor dat alle missies als arbeid voelen. Je wil niet weg bij de groep mensen die boeiende verhalen vertellen en interessante relaties met elkaar hebben, maar je moet wel. Het spel dwingt je om het gevecht aan te gaan met steeds dezelfde vampieren, Skals en weerwolven. Als je eenmaal door hebt hoe je kan counteren, wordt het ook ontzettend simpel; na een counter kan je bloed drinken, wat er weer voor zorgt dat je skills kan gebruiken. Zorg ervoor dat je al vanaf het begin zoveel mogelijk bloed aanvult bij het drinken, zodat je nooit hoeft te stoppen met het spammen van jouw sterkste aanvallen.

vampyr

Nog niet helemaal af

In sommige gevallen wordt ook de complete geloofwaardigheid van het spel uit het raam gegooid. Zo zag ik dat iemand werd aangevallen door twee Skals, een soort minderwaardige vampiers die niet meer rationeel kunnen denken. Voor de ogen van deze man sloeg ik deze twee monsters dood, dronk ik hun bloed en gebruikte ik mijn vampierkrachten. De reactie van deze man? Niks, geen enkele hint dat hij mij ook maar verdacht ervan iets anders te zijn dan een mens. Uiteindelijk worden jouw ogen ook geel met rood en géén enkel iemand die hier wat van zegt. Het komt totaal niet overeen met het verhaal en de sociale banden. Het is zó enorm jammer dat er niet is nagedacht over dit soort details. Daarbij wordt Vampyr ook geplaagd door framerate issues, lange laadtijden (zelfs bij sommige dialogen) en vreemde gezichtsanimaties. Serieus, het lijkt soms wel alsof niemand jou in de ogen aankijkt. Het geeft het spel een amateuristische uitstraling, of ten minste een spel dat nog niet volledig is afgerond door de ontwikkelaar.

Naar mijn idee had Vampyr een klassieker kunnen zijn. Dontnod heeft veel aandacht geschonken aan de uitstraling van het spel. Het vechstysteem is echter een zwakke keuze geweest. Ook lijkt het erop dat het spel nog niet helemaal was afgerond voordat het werd verscheept voor de verkoop. Al met al heeft Dontnod geen onaardig spel op de markt gebracht, maar het had zoveel meer kunnen zijn dan dat. Hopelijk zal Vampyr nog een aantal updates ontvangen die een aantal problemen zullen oplossen. Tot die tijd raad ik iedereen aan om Vampyr een kans te geven, maar alleen als je in staat bent om de fouten te kunnen vergeven.

Vampyr
Uitgever: Focus Home Entertainment
Ontwikkelaar: Dontnod Entertainment
Releasedatum: 5 juni 2018
Platforms:Pc, PlayStation 4, Xbox One
Gespeeld op: PlayStation 4

Ruwe diamant

Vampyr wordt geplaagd door framerate issues, vervelende laadtijden, vreemde animaties en een vechtsysteem wat niet goed is uitgewerkt. Echter, de charme, de sfeer en het verhaal zorgen ervoor dat je dit grotendeels over het hoofd kan zien.

7.7
Audiovisueel:
7
Verhaal:
8.6
Gameplay:
6.6
Sfeer:
8.6

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.