Reviews 1

Review: The Legend of Zelda: Link’s Awakening

The Legend of Zelda Link's Awakening

The Legend of Zelda is een van mijn favoriete game-series. Ik speel de games al sinds ik een kleine jongen ben, al ben ik net te jong om alles vroeger gespeeld te hebben. Onder andere Link’s Awakening is er een waar ik niet aan toe gekomen ben. Dit was dus een perfecte kans om eindelijk deze klassieker te spelen.

Omdat ik ook wil beoordelen op hoe goed de game het origineel in ere houdt, heb ik ook die versie gespeeld. Voor deze review heb ik dus dubbel mogen genieten. Genoten heb ik zeker. Maar voordat ik jullie overspoel met alles wat deze game goed en fout doet, zal ik uitleggen met wat voor een avontuur we te maken hebben.

In Link’s Awakening ga je niet op pad om Hyrule en prinses Zelda te redden van de ondergang. Nee, deze keer strand je met Link op een eiland. Je komt in zwaar weer terecht met je bootje en door de woeste zee sla je overboord. Link spoelt aan op Koholint Island; je overleeft dit ternauwernood. Je wordt gevonden door Marin, een lokaal meisje. Ze neemt je mee en helpt je weer op de been, maar je zit wel vast op dit eiland. Je gaat op zoek naar een manier om weer van het eiland te komen. Je komt al snel achter dat dit iets te maken heeft met het grote ei wat op de top van de berg rust. En je bent natuurlijk geen echte Link als je niet op pad gaat om dit te fixen.

Een hoge ‘Ahw’ factor

Ik heb het origineel niet  in 1993 gespeeld (lastig, want toen was ik krap aan geboren), maar ik weet wel hoe deze versie eruit heeft gezien: blokkerig en grijs, net als de Gameboy. Nu kijk ik direct naar hoe het grafisch is, want aan het begin sta je er nog neutraal in. Ook heb ik natuurlijk alle trailers en andere media gezien, maar zo op mijn eigen scherm werd ik alsnog een beetje omvergeblazen. Wat hebben ze deze game grafisch goed gemaakt. Nee, niet vergeleken met het origineel: die vergelijking is oneerlijk. Maar vergeleken met andere Nintendo games, hebben ze het opnieuw voor elkaar gekregen om weer net iets meer uit de designers én uit de Switch te halen.

De manier waarop zowel Link als de andere personages eruitzien is op en top schattig. Natuurlijk is Link nog steeds een held en een moedige gast, maar kom op. Zelfs als ‘ie boos kijkt en met zijn zwaardje op mik af zou rennen, zou ik nog een ‘ahhw’ reactie hebben. Niet alleen de personages zijn mooi gemaakt: Koholint Island is prachtig vormgegeven en de sfeer van een eiland is erg goed aanwezig. Het is zonnig, er zijnoveral bomen, groen gras en glinsterend water: heerlijk. Rondlopen op Koholint Island is ronduit genieten.

Anders, maar toch hetzelfde

Maar er is werk aan de winkel. Ondanks dat het een prachtig paradijs is moet Link wel weer weg, terug naar Hyrule. De lokale, vriendelijke uil helpt je in de goede richting en weet je te vertellen dat je de ‘Wind Fish’ moet wekken met de acht instrumenten. Deze instrumenten liggen verstopt in, verassing verassing,  acht verschillende tempels.

Over deze tempels heb ik ook bijna niks verkeerds over te melden. Met plezier ben ik overal doorheen gehopt, heb ik monsters verslagen en puzzels opgelost. Toegang krijgen tot de tempels was in sommige gevallen ook nog een heuse uitdaging. Een aantal van de tempels kun je namelijk niet betreden zonder de sleutel te hebben en oei, ik heb me soms rot gezocht. Dit zoeken en puzzelen haalde voor mij de echte Zelda ervaring nog sterker naar voren. De manier waarop de kerkers zijn opgebouwd voelde ook goed. Er zat een puzzel element in, natuurlijk de zoektocht naar een nieuw voorwerp wat je verder helpt en een baas aan het einde. De Zelda formule is, net als in het origineel, goed zicht- en voelbaar.

Nintendo houdt daarna het origineel goed in ere. Een groot deel van de game lijkt exact overgenomen te zijn: van tekst tot stukken gras. Voor degene die ‘m eerder gespeeld hebben zal het een fantastische nostalgietrip zijn. Ik was vooral erg onder de indruk over hoeveel ze precies hebben overgenomen.

Simpel

Toch ben ik wel tegen iets aangelopen, wat ik niet heel snel zo ervaar: een gebrek aan uitdaging. Ik weet het, ik vertel net over de puzzels waarvoor ik m’n hersenpan heb laten kraken. Dit is echter niet van elke puzzel te zeggen. Ik verwacht absoluut geen The Legend Of Zelda: Dark Souls als ik met een Zelda game bezig ben. Dit betekend niet dat ik niet hoop op een beetje uitdaging. Bij de meeste voorgangers heb ik hier en daar redelijk wat moet moeite gehad en lichtelijk gevloekt op gepaste momenten. Zelfs tijdens het spelen van de originele Link’s Awakening ben ik vaker afgegaan dan ik graag zou willen toegeven. Deze uitdaging was in de remake absoluut niet te vinden.

Je opgeslagen bestand houdt netjes bij hoe vaak je het loodje hebt gelegd met Link en ik ben ruim onder de 10 gebleven. Een enkele keer puur door m’n eigen onoplettendheid, hoe ongeloofwaardig dit ook mag overkomen! Nee, tijdens mijn avonturen door de velden en kerkers van Koholint Island ben ik maar een paar keer iets rechterop gaan zitten vanwege de uitdaging. Zelfs de bazen in de kerkers waren erg eenvoudig. Als we een nieuwe ’ de 10 makkelijkste bazen’ zouden maken zou ik er zeker een paar van Link’s Awakening kunnen gebruiken.

Nu moet ik ook eerlijk tegenover Nintendo zijn natuurlijk, ze hebben dit namelijk goed opgelost door er een ‘legendary mode’ aan toe te voegen. In deze modus zijn de monsters tweemaal zo sterk en vind je geen hartjes tussendoor. Je hebt wel de mogelijk om je hartjes aan te vullen bij de lokale winkel.

Samenhangend geheel

Waar ik erg van opkeek tijdens het spelen was hoe goed alles samenkomt. Zo kun je al snel in het spel beginnen met het verzamelen van bepaalde voorwerpen. Dit komt een beetje over als zij-missie. Echter, hoe verder je komt, hoe meer ik me realiseerde dat dit items zijn die ik nodig heb of ga hebben voor de hoofdmissie. Tijdens andere Zelda games had je vaak ook een dergelijke opdracht om item A naar persoon A te brengen, waarna je item B naar persoon C brengt. Dit resulteert vaak in een ‘piece of heart’ of een gouden rupee ter waarde van 200 rupees.

Wat ik hier leuk vond was dat je door met de personage te praten er achter kon komen wat ze nodig hebben en je dus echt wordt aangemoedigd om rond te neuzen. Zo kwam ik er per ongeluk achter dat de krokodil die bananen verkoopt niet zo vegetarisch is als hij doet blijken. Hierdoor kreeg ik weer een volgend item waar ik ook al eerder over gelezen had. Je bent soms gauw geneigd om direct van A naar B te gaan. Zelf ga ik al snel van het pad af om de pieces of heart te zoeken en verzamelen. Dus dat dit op deze manier extra aangemoedigd wordt vind ik erg positief.

Creatief losgaan

Een volledige nieuwe optie die Nintendo aanbied is het maken van je eigen kerkers. Je komt vrij vlot in het spel Dampé tegen. Dampé is in menig Zelda-game aanwezig als beheerder van de lokale begraafplaats en heeft altijd wel iets te bieden. In Link’s Awakening bied hij je de kans om je eigen kerker in elkaar te flansen met kamers die je in de bestaande kerkers hebt gezien.

Zelf denk ik dat Nintendo hier reacties uitlokt om te peilen of een Super Mario Maker-achtige game voor Zelda ook in de smaak zal vallen. Ik denk ook dat dat heel tof kan worden maar niet op de manier zoals ze het hier gepresenteerd hebben. Wat je grote lijnen doet is kamers aan elkaar plakken die je al eerder hebt gezien. Je kunt niet kiezen hoeveel monsters je er wilt en kunt niet kiezen waar je de schatkisten laat verschijnen. Kortgezegd; er is weinig keus. Er is weinig optie om je eigen draai er aan te geven. Dit is wel jammer want ik zie zeker potentie een dergelijke game. Het was al bekend dat er een ‘dungeonmaker’ functie in zou komen en daar keek ik toch wel naar uit. Jammer dat het zo uitpakt, maar er ligt natuurlijk weinig focus op dit onderdeel. Het is maar een mini-game!

Niet perfect

Ik ben vol lof over deze fantastische remake, maar de game is zeker niet perfect. Ook Link’s Awakening heeft issues die niet goed worden gepraat doordat het een Zelda titel is. Sterker nog, het is zelfs een van de eerste keren dat ik het bij een Zelda-game – of Nintendo game überhaupt- ervoer: problemen met de framerate. Een ieder die Link’s Awakening ook gespeeld heeft weet precies waar ik het over heb. Bij het verlaten van een ruimte, zowel naar buiten als naar binnen, heeft ie even een aantal seconden nodig om zich weer te herpakken. Hij loopt na deze korte hapering vaak weer soepeltjes door maar hier keek ik wel even van op. Begrijp me niet verkeerd, de korte hapering heeft zeker niet gezorgd voor een mindere ervaring, simpelweg voor wat verbazing.

Hoe graag ik het zou willen, ik kan de game dus geen perfecte score geven. De kleine framerate problemen, de ‘dungeon builder’ en een klein gebrek aan uitdaging maken het toch dat er geen 10 boven het hoofd hangt. Dit zijn zulke minimale dingen dat Link’s Awakening wel een hoge score heeft gekregen. Het is leuk, het ziet er super uit en het is een fantastische kans om een top game van vroeger in een hedendaags jasje te herbeleven. Heb je een Switch of een nieuwe Switch-lite dan raad/verplicht ik je om de game snel in huis te halen, want hij hoort in je verzameling thuis.

 

Een van de beste remakes, ongekend trouw aan het origineel

Link's Awakening is een ode aan diens voorganger. De game is grafisch een meesterwerk en de Zelda-sfeer komt goed naar voren. Natuurlijk heeft het ook wat gebreken en wat problemen, maar dit zijn zulke minimale issues dat je hier rap overheen kijkt. Een must-have voor alle Switch-eigenaren.

9.5
Gameplay:
9.8
Grafisch:
9.5
Verhaal:
9
Remake:
9.5

1 Comment

  • Avatar
    Reply
    03, 10, 2019 8:26 pm

    Helemaal mee eens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.