Reviews

Review: Journey to the Savage Planet

Als je alleen uitgaat van de titel zou je misschien verwachten dat het hier om een bloedserieuze game gaat, maar Journey to the Savage Planet is juist het tegenovergestelde. Het is eerder het melige broertje van No Man’s Sky, maar gelukkig waren de verwachtingen van deze game wat minder hoog. Lees hier de review van deze prettig gestoorde planeetontdekking sim.

Crash on the Savage Planet

In Journey to the Savage Planet speel je een astronaut die neerstort op een onontdekte planeet. Je werkgever Kindred Aerospace, de op vier na beste ruimteontdekkingsmaatschappij, laat door middel van een videoboodschap weten dat ze erg op je rekenen om de planeet te bestuderen voor een mogelijke kolonisatie. Helaas zijn ze vergeten de nodige gereedschap mee te sturen, dus zul je dat ter plekke moeten maken van lokale materialen. Nadat de videoboodschap geëindigd is, hoor je voor het eerst van de meest aanwezige metgezel, de AI genaamd E.K.O.. Deze vraagt eerst om op een computer het uiterlijk van je astronaut te bevestigen, om na te gaan dat je niet bent doorgedraaid door de reis. Aangezien de game volledig in first person is, bepaalt dit alleen hoe de astronaut klinkt en draag je hoe dan ook een helm (dus je gezicht zie toch niet). Zo koos ik voor een hond, want die zijn goed in dingen opsporen. Hierna is het hoogtijd om het ruimteschip te verlaten en de eerste stap te zetten voor de mensheid (of hondheid in mijn geval).

A whole new alien world

Het ruimteschip is neergestort in een soort sneeuwvallei en E.K.O vraagt of je de cartografen wilt loslaten zodat die de omgeving voor je kunnen gaan onderzoeken voor missiedoelen. Nadat je deze hebt bevrijd, scan je het schip om de schade te bepalen. Er missen een paar onderdelen en je zal de planeet moeten gaan ontdekken om aan brandstof te komen voor de terugreis. Gelukkig hebben de cartografen een buitenaards metaal gevonden waar je waarschijnlijk wat aan hebt. Zodra je het sneeuwvallei uit bent gelopen opent zich een een gigantische kleurrijke wereld voor je, gevuld met allerlei bizarre flora en fauna. Gewapend met alleen een ruimtepistool en een blik ‘alien-aas’ en vergezeld door de eindeloos kwebbelende E.K.O. begint je avontuur. Overigens kun je deze game ook met een tweede astronaut spelen via online co-op. Deze review gaat echter puur om de singleplayer ervaring.

Shoot first ask questions later

De eerste lokale bewoners die je tegenkomt zijn de pufferbirds. Deze schattig uitziende mega kuikens doen je geen kwaad, tenzij je ze schopt of slaat, want dan krijg je ze allemaal achter je aan. Echter dringt E.K.O. aan dat je deze nietsvermoedende wezens toch maar moet blasten met je pistool. De wezens in JTTSP bevatten namelijk grondstoffen om essentieel gereedschap van te creëren. Hiernaast zal je opzoek moeten gaan naar de metalen die door de kartografen aangegeven worden in je HUD. Telkens wanneer je deze vindt zul je eerst een bepaalde uitdaging of puzzel moeten oplossen. De uitdaging bestaat meestal uit een mini bossfight of een zwerm kleinere vijandelijke wezens verslaan. Zodra je dit metaal bemachtigd hebt en genoeg wezens hebt beroofd van hun leven en waardevolle materie kun je terug transporteren via warp-zuilen die verspreid liggen door de wereld. Hierna kan je in je ruimteschip met een 3D-printer nieuw gereedschap en eigenschappen ontgrendelen.

Duizend bommen en granaatappels

Zo is de wereld in JTTSP begrensd door plekken waar je alleen verder komt door middel van een ontgrendelde vaardigheid. Zo heb je bijvoorbeeld een raketboost om verder te kunnen springen, een protonhaak waarmee je kan slingeren naar bepaalde stukken die hier voor vatbaar zijn en beschik je over een aantal buitenaardse vruchten die je kan gooien. Deze vruchten kom je overal tegen en hebben allemaal hun eigen handige eigenschappen. Zo heb je onder andere een granaatappel die letterlijk werkt als een granaat. Handig tegen bepaalde pufferbirds die een hard schild hebben of muren opblazen om een schat te vinden. De mogelijkheid om ze te dragen kan de speler ontgrendelen in het ruimteschip. Naarmate je meer van deze verbeteringen ontgrendeld kom je steeds verder en ontdek je uiteindelijk een reusachtige toren waarin iets verscholen ligt waar de CEO van Kindred maar al te geïnteresseerd in is. Kortom je mag pas weer naar huis als je ontdekt hebt wat hierin verscholen ligt.

Beautiful planet

Tot zover het verhaal en de belangrijkste gameplay elementen. Er valt heel wat positiefs te zeggen over het uiterlijk van de wereld in JTTSP. Met name de vergezichten in het spel zijn zeer adembenemend. De planeet bestaat namelijk uit zwevende eilanden rondom een gigantische zwaartekracht-tartend bouwwerk die ver tot in de wolken reikt. De mate van detail en afwerking van de omgeving en het feit dat je in de verte kan zien waar je uiteindelijk uren later terechtkomt is erg indrukwekkend. Wat betreft de wezens kan ik zeggen dat ze passen bij het ‘dikke knipoog thema’ van de game. Echter is de diversiteit niet reusachtig en zien de meeste er van dichtbij een beetje lomp uit. Verder kun je de astronaut zijn lichaam alleen zien in de fotomodus (of in co-op) en zie je verder alleen de handen en wat ze dragen. In de rechter altijd een pistool en in de linker een blik alien-voer of een van de speciale alien-vruchten. Dit deed vooral denken aan Bioshock, maar dan net iets tekenfilm-achtiger. Overigens is het wel jammer dat er geen optionele 3rd person camera mogelijkheid is, want met name in de platform gedeeltes en gevechten had dit bepaalde tactische voordelen kunnen hebben.

Better on PC

Strijd in JTTSP is misschien geen gigantisch belangrijk onderdeel, maar je zult toch aardig wat aliens moeten neerknallen voor je het einde bereikt. Deze review gaat over de PS4 versie en ik heb het idee dat PC bezitters een voordeel hebben als ze deze game spelen. Mikken is namelijk vrij lastig met een joystick controller, zelfs met aim assist aan. Vooral doordat de wat sterkere vijanden hele specifieke plekjes hebben waar ze kwetsbaar zijn wordt er aardig wat richtvaardigheid vereist. Kortom dit zijn gedeeltes in het spel waarin een muis beter van pas komt. Daarentegen is navigeren door het landschap gelukkig een wat meer gestroomlijnde ervaring. Vooral het rondslingeren over grote eindeloze dieptes geeft echt een kick. Als meer van het spel hieruit bestond zou ik daar absoluut niks op tegen hebben gehad.

In space no one can hear you laugh

In voorgaande reviews heb ik vaak laten weten dat ik muziek in een game erg belangrijk vind. Helaas is de muziek in JTTSP vrij eentonig. Voor het grootste deel van het avontuur speelt hetzelfde tokkeldeuntje. Dit past aan de ene kant wel bij de sfeer die het spel wil overbrengen. Het deed mij vooral denken aan Toejam & Earl, een klassieke Sega game die veel overeenkomsten heeft qua setting en humor. Qua sounddesign was ik erg tevreden. Alle wezens hebben toepasselijke herkenbare en onherkenbare diergeluiden. Zo heb je ook een soort tweekoppige kip die in tweeën splitst wanneer je hem raakt en daarna gillend rond holt. De gil hoor je harder en zachter worden naargelang het wezen in de buurt is van de speler. Verder hoor je E.K.O. die grappige opmerkingen maakt over de omgeving en aanwijzingen geeft. Voor diegene die een wat rustigere ervaring willen, bestaat er gelukkig ook de mogelijkheid haar stem te blokkeren in de opties.

Het begin van het einde

De hoofd verhaallijn is in ongeveer tien uur uit te spelen zonder alle extra vaardigheden te ontgrendelen (los van degene om verder te kunnen komen). Maar wil ik het echte einde zien zal ik toch alle vaardigheden en middelen moeten ontgrendelen om genoeg brandstof te kunnen verzamelen voor het schip. De niveaus zijn na de essentiële verhaal vaardigheden vergrendeld door middel van een reeks uitdagingen. Zo zul je bijvoorbeeld vijf landwezens in de lucht moeten neerknallen, DNA verzamelen van specifieke wezens door ze van dichtbij te prikken en vier pufferbirds binnen drie seconden te doden terwijl ze vastzitten dankzij een kleefbal. Dit soort uitdagingen zorgen naast de verzamelobjecten in het spel dat je er nog aardig wat uurtjes plezier uit kunt halen.

Meat-buddy

Verder wil ik nog een eervolle vermelding maken van de humor in deze game. In het ruimteschip heb je namelijk een scherm waarop je wordt toegesproken door de CEO van Kindred: Martin Tweed. Deze filmpjes dienen vooral om het plot en doel van het spel uit te lichten, maar daarnaast ontvang je hier ook een aantal bizarre reclames op. Om deze filmpjes met echte acteurs moest ik wel een aantal keer grinniken. Als je ooit een reclame in de tekenfilmserie Rick & Morty hebt gezien weet je precies wat je ongeveer kan verwachten. Zo heb je een reclame over een ‘meat-buddy’ die gemaakt kan worden door allemaal orgaanafval en vlees in een soort magnetron te doen en er vervolgens een soort akelig ‘Pinocchio-van-vlees-maatje’ uit komt. Dit soort volslagen onzin geeft het spel nog meer dat ‘dikke knipoog’ gevoel.

 

 

 

Een erg aangename reis

Journey to the Savage Planet verraste me vooral door de prachtige vergezichten en de melige humor. Toch mist de game enige toegankelijkheid voor console gamers wat betreft de besturing. Gelukkig geld dit vooral voor het raak schieten en is de rest van de game dik in orde. Voor de prijs krijg je een erg vermakelijke en goed afgewerkte buitenaardse ontdekkingsreis.

7.9
Verhaal:
7
Gameplay:
7.5
graphics:
8.5
geluid:
8
Algehele ervaring:
8.5

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.