Reviews

Review in progress: Assassin’s Creed Odyssey

Assassin's Creed Odyssey

Assassin’s Creed Odyssey is de nieuwste game in de langlopende serie en degene die het meest van het originele concept afwijkt. Lees in deze review onze tussentijdse ervaringen met de game.

Nb: Dit is een review in progress, dat wil zoveel zeggen dat ik de game nog niet heb uitgespeeld, maar het wel nodig vind om alvast mijn eerste ervaringen en mening te delen. De review zal pas een cijfer krijgen in het uiteindelijk verslag. De reden van deze ‘tussentijdse rapportage’ is omdat de game erg lang, uitgebreid en goed is, en daardoor een volwaardige playthrough nodig is om een eindoordeel te geven.

Assassin's Creed Odyssey

Keuzes, keuzes

Assassin’s Creed Odyssey is er eentje die niet met een Assassin’s orde werkt, athans, niet in de eerste helft van de game. Je bent een huurling die zijn of haar eigen keuzes maakt, die je ook daadwerkelijk zelf mag maken. Eén van de dingen die gelijk opvalt in Odyssey zijn de gespreksopties en de daarmee de mogelijkheid om van vrienden vijanden te maken, of vrienden voor het leven. Veel quests eindigen in de vraag of je betaald wil worden of het ‘uit goede wil’ deed, daarmee vorm je de personage die je hebt gekozen tot een goedzak of een meedogenloze huurling.

Het eerste wat je doet in de game is een personage kiezen, je kan Alexios of Kassandra kiezen. Je keuze is permanent, er is geen enkele manier om tijdens de game te veranderen van personage. Met dat personage zal je je lange, zware tocht, oftewel odyssee, gaan beleven. Zonder enig verhaalelement te spoilen; het is inderdaad een lange, zware tocht, die je langs allerlei emotionele punten brengt. Op de meest essentiële momenten mag jij bepalen wat er gebeurt door een keuze te maken uit een paar opties.

Naast de keuzes in de dialogen en daaromheen moet je ook nog eens bepalen wat je eerst gaat doen. Je zal regelmatig zij-missies moeten doen om sterk genoeg aan de main-missies te beginnen. Dit kan aanvoelen als een vervelende taak, maar de zij-missies zijn vaak leuk en variëren van lengte, moeilijkheid en onderwerpen. De variatie is precies genoeg waardoor het niet snel als herhaling aanvoelt, maar juist een diverse verzameling bezigheden, die je vaak anders toch al had gedaan. Missies gaan alle kanten op, van het vermoorden van een paar slechteriken tot het jagen van dieren, iets verzamelen of schepen laten zinken.

De game begint met een scène uit de film 300, waar de Spartanen de Perzische aanval bevechten. Jij mag gelijk de touwtjes in handen nemen en staat midden in de veldslag. Daar moet je zien te overleven en zoveel mogelijk vijanden van het leven te beroven. De toon wordt daarmee gelijk goed gezet. Deze veldslagen kan je later in de game vaker doen om een gebied in de handen te laten vallen van wie jij wil.

Familiedrama

Het verhaal is feitelijk één groot familiedrama. Eentje met zoveel complotten en problemen dat het zeker wel interessant blijft. Van te voren had ik niet verwacht dat ik zou meeleven met een protagonist uit Assassin’s Creed. In Odyssey zitten stukken waar ik toch echt wel even boos werd op de vijand, of goed meeleefde met de frustratie en onmacht van Kassandra. Mede doordat je zelf de belangrijke keuzes mag maken, geeft het je meer het idee dat het jouw verhaal is.

Naar wat ik heb gehoord, ik moet de game nog uitspelen, zijn er meerdere eindes. Dat is ook best logisch, want met sommige keuzes kan je drastische veranderingen teweeg brengen. Het verhaal geeft je genoeg reden om verder te gaan, en houdt het leuk.Kassandra is een venijnige dame die genoeg van zich afbijt en vooral haar eigen verhaal maakt. Geen orders volgen, geen creed en alleen mensen om zich heen die zij zelf vertrouwd.

Assassin's Creed Odyssey

Progressie

In Assassin’s Creed Odyssey gaat de progressie niet erg snel, je levelt niet snel, maar er zijn genoeg gebieden waar je naar lieve lust vijanden kan bevechten. Daarnaast zijn er altijd wel een paar tijdelijke missies beschikbaar die vaak rond jouw level zitten. Hogere level vijanden zijn sterker dan jouw, en niet een klein beetje ook. Eén, hooguit twee levels hoger kan je met de nodige moeite aan, maar daar blijft het bij.

Ook het menu wordt tijdens je vooruitgang steeds uitgebreider, wat heel erg fijn is. Er is een hoop te doen en te zien in Odyssey en het is fijn dat niet alles in een keer op je bord komt. Geleidelijk aan komt er steeds iets bij, je scheepsmenu waar je je schip kan upgraden en nog een paar menu’s waar ik niet verder op in zal gaan vanwege spoilers. Het punt blijft dat het fijn is dat je stukje bij beetje steeds meer opties krijgt en je nooit een bepaalde richting op wordt gedwongen.

Het enige lichtelijk vervelende aan de progressie is dat je niet zomaar de campaign door kan lopen. Tussen main-missies door zal echt zij-missies en andere rand-activiteiten moeten doen om sterk genoeg te worden. Mijn grote zorg, en daarmee een van de grotere reden om een tijdelijke review te schrijven, is dat het misschien vervelend wordt dat je niet gelijk verder kan met het verhaal. Daar zal ik op terug komen in de uiteindelijke review.

Griekenland in al haar glorie

We weten al van geschiedenisles (en uiteraard door God of War) dat Griekenland een rijke geschiedenis heeft. Assassin’s Creed Odyssey maakt daar erg goed gebruik van. Naast dat je iconische personen zoals Hippokrates en Sokrates tegenkomt is de hele wereld ingedeeld om hun vele goden te vereren. Dit levert spectaculaire landschappen op met immense beelden, waar je natuurlijk op kan klimmen en weer vanaf mag duiken.

De vele gebruiken en rituelen van de oude religie geven vaak reden om iemand te helpen. Die missies geven een mooi beeld van hoe de oude Grieken bijvoorbeeld hun zieken hielpen door voor ze te bidden. Uiteraard levert dit ook genoeg voer voor zij-missies op!

Assassin's Creed Odyssey

Combat en zee-gevechten

Het lijkt wel of Ubisoft voor het maken van Assassin’s Creed Odyssey goed op een rijtje heeft gezet wat tof is uit welke game. Zo zijn (minstens) twee grote, succesvolle elementen uit eerdere games in Odyssey terug te vinden. De combat uit Origins en de zee gevechten uit Black Flag.

De combat met de light en heavy attack zoals in Origins is gewoon een goede, solide keuze. Als toevoeging heb je een skilltree waar je zelf het een en ander kan uitkiezen om jouw huurling op jouw speelstijl kan laten aansluiten. De leukste van de skills die ik tot dusver ben tegengekomen is wel de Spartan-kick. Je kent ‘m wel uit de film 300, waar de hoofdrolspeler  “This is Sparta!” roept en vervolgens iemand een flinke schop geeft en hem in een put lanceert. Die schop heb je ook in de game en het is heerlijk om bijvoorbeeld tijdens zee-gevechten je vijanden in het water te schoppen.

De zee-gevechten zijn net als in Black Flag en Rogue heerlijk. Je kan de zee op en alles aanvallen wat je tegenkomt. De meeste schepen hebben iets van loot en je hoeft ze alleen maar te laten zinken om het te verkrijgen. Ook kan je als echte piraat het schip wat je aanvalt enteren, en dan vrolijk een voor een je vijanden in de zee trappen!

Assassin's Creed Odyssey

Wel of geen Assassin’s Creed

Je zou met alle eerdere Assassin’s Creed games in het achterhoofd de discussie kunnen beginnen of dit wel of niet een Assassin’s Creed game is. Na een flink deel van de game gespeeld te hebben ben je nog geen assassin, maar een huurling die ook burgers mag vermoorden als je dat wil. (Je krijgt dan wel een bounty op je hoofd, maar dat terzijde.) Onschuldige vermoorden gaat tegen de code van de creed in. Maar wat misschien wel het grootste punt is, is dat je geen hidden blade hebt. Je hebt een gebroken speer daarvoor in de plaats.

Persoonlijk ben ik vanaf de eerste paar Assassin’s Creed games groot fan van de serie. Toen ik voor het eerst hoorde dat Odyssey de iconische hidden blade zou vervangen met een kapotte speer gaf me niet veel vertrouwen. Nu, na aardig wat uur in de game, merk ik dat ik ‘m geen moment heb gemist. Sterker nog, het stukje speer geeft je de mogelijkheid om een stealth kill op afstand te doen, wat eigenlijk een prima toevoeging is!

Toch voelt Odyssey (nog) niet als een Assassin’s Creed, maar maar als The Witcher met een protagonist die soepel en snel beweegt en overal op kan klimmen. Tot dusver is dat fantastisch, de hele dag zit de game in m’n hoofd en ik kan niet wachten tot ik weer verder kan met het avontuur van Kassandra.

Voorlopige conclusie

Alleen al door alle keuzes die je krijgt en kan maken voelt Assassin’s Creed Odyssey aan als een RPG zoals The Witcher, en dat is helemaal niet slecht. Zeker ook omdat de combat en het klimwerk erg fijn aanvoelen en daarbij komt ook nog eens een gigantische, rijke wereld en Black Flag-waardige zee-gevechten. Als ik nu een oordeel zou moeten geven dan wordt het een erg hoog cijfer, een dikke aanrader, maar eerst wil ik weten of de zij-missies nog steeds tof zijn als je in de buurt van het eind komt. Of dat de gigantische wereld niet te groot is, of juist perfect om in te verdwalen. Ik wil vooral eerlijk zijn tegenover jullie en tegenover de game, die is zodanig groot dat die het verdient om een volledige, volwaardige review te krijgen nadat die is uitgespeeld. Tot nu toe niets dan lof, op één punt na; deze Assassin’s Creed game voelt niet als een Assassin’s Creed, maar of dat per se slecht is..

Voor nu ga ik weer verder met de game, zodat je binnenkort de volledige review kan lezen, met een eindoordeel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.