Reviews

Review: Flipping Death

Het zijn hoogtijdagen voor indiegames, de een na de andere scoort hoge ogen. Flipping Death heeft het zwaar tussen alle sterke indies, maar houdt zich wel staande. Ik ben met de game aan de slag gegaan en hier lees je mijn ervaring.

De dood

Dat de dood niet per se het einde is, is volgens hele volksstammen waar. In Flipping Death ga je al in de proloog dood en de voice-over vertelt je dat het game over is. “Klaar, jouw schuld, bedankt voor het spelen.”Hij valt dan even stil. “Oké, oké, hier houdt het verhaal van Penny nog niet op, je mag nog wel even verder.” De toon is gezet.

Je komt als Penny in het leven na de dood terecht waar je blijft ontkennen dat je niet meer leeft. Iedereen om je heen is een geest en je loopt daar magere Hein tegen het lijf. Omdat je terwijl je dood ging nog nep-hoorntjes op je hoofd had, ziet hij je aan voor een demoon. Aangezien demonen niet voorkomen in dat gebied ziet de dood je aan voor de uitzendkracht die hij duizenden jaren geleden heeft besteld.

Je krijgt de zeis van de dood en je mag de problemen oplossen die de geesten hebben. Dit doe je doordat je dankzij de krachten van de zeis de levenden kan overnemen, hun gedachten kan beïnvloeden en hun lijf kan besturen. De dood zelf gaat op vakantie naar de maan, want daar zijn geen geesten die hem kunnen storen met de problemen die zij ervaren.

Gameplay

De gameplay is soepel, maar bij vlagen zeer frustrerend. In het gebied van de doden kan je vrijuit bewegen en heb je de zeis waarmee je kan gooien en jezelf naar de zeis toe kan teleporteren. Daardoor kan je op plaatsen komen waar je met gewoon springen niet bij kan. Er is geen combat, dus ook daar wordt de zeis niet voor gebruikt, alleen voor het teleporteren en de kracht om de levenden over te nemen.

Als je een levende overneemt dan ‘flipt’ het scherm en is de wereld een stuk minder duister. Daar kan je alleen in een lijf van een levende in die wereld bestaan. Je kan die overnemen en vaak kan je één of meerdere acties met die persoon uitvoeren. Die acties zijn vaak iets in de trant van bijten, porren of likken, maar soms mag je met een tennisracket zwaaien of met een gehaktballenkanon schieten, dit alles om een probleem van een geest op te lossen. De besturing van de levenden is niet zo soepel, zeker niet als je iets met precisie moet doen. Dit kan zeer frustrerend werken en dat is toch jammer.

De problemen die je moet oplossen zijn feitelijk grote puzzels in een modern ‘point and click’ avontuur. Mocht je er niet uitkomen, dan kan je altijd nog een hint raadplegen. Een hint is vaak een plaatje van een sleutelfiguur of een voorwerp waar je iets mee moet. De puzzels zijn redelijk moeilijk, je zal niet gelijk de logica vinden en dus is het zaak dat je van alles probeert en met iedereen praat. Dit werkt mij persoonlijk tegen, ik wil best uitgedaagd worden door een goede puzzel, maar ik wil niet lang op zoek moeten zijn naar een aanknoop punt, laat staan een vergezochte oplossing.

Naast het grote verhaal in de game zijn er challenges die voor ieder level uniek zijn. Deze challenges zijn uitdagingen zoals bijvoorbeeld ‘sharing the bird-en’, wat inhoud dat je met een overgenomen vogel op de hoofden van 10 mensen moet poepen. Het is leuk bedacht, maar de omschrijvingen zijn vaak erg cryptisch waardoor ook deze uitdagingen niet makkelijk op te lossen zijn. Niet vanwege de uitdaging maar omdat het niet logisch te beredeneren is.

Een wacky kijkdoos

De artwork in Flipping Death is, samen met de humor, het sterkste uit de game. De wereld is een grote kijkdoos met uitgeknipte stukken papier die de personen, auto’s en alle andere objecten zijn. De 2D, of eigenlijk 2,5D, is prima uitgevoerd waardoor de kijkdoos setting erg goed tot zijn recht komt.

De personages zijn erg wacky geportretteerd, wat de humor in de game goed ondersteund. De bijzonder unieke stijl geeft een heerlijke eigenwijze wereld, waardoor het fijn is om daar rond te kijken. Dit helpt veel tijdens het zoeken naar een oplossing voor het probleem voor handen, maar na verloop van tijd heb je het wel weer gezien.

De variatie van de achtergrond is minimaal. Elk hoofdstuk speelt zich af in een andere tijd, maar wel in dezelfde stad. Het is handig om je alvast een klein beetje te kunnen oriënteren, maar het gaat wel ten koste van de vernieuwing.

Oordeel

Het ligt eraan of je wel of niet hints gebruikt, of je voor alle challenges gaat en of je goed vergezochte oplossingen kan bedenken, maar gemiddeld na zo’n 5 uur heb je Flipping Death wel uitgespeeld. Op de challenges na heb je ook geen reden om terug te gaan naar de game. De achtergrond (en voorgrond) van een kijkdoos zijn erg leuk gedaan, die houdt de game leuk op momenten dat het even nodig is. Ik merkte dat ik me ertoe moest zetten om de game verder te spelen, maar de algehele wacky-ness en de humor maken ook dat weer goed. In het geheel zijn de positieve punten sterker dan de negatieven en heb ik me ook echt wel vermaakt met Flipping Death.

 

Uitgever: Zoink
Ontwikkelaar: Zoink Games
Releasedatum:: 7 augustus 2018
Platforms: Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One, Steam
Gespeeld op: PlayStation 4

Leuk, maar niet overtuigend

Flipping Death heeft een paar fantastische elementen, zoals het omdraaien van de wereld en de ijzersterke humor. De puzzels in deze 2,5D game, die veel uit het point and click genre heeft geleend, zijn vergezocht en daarmee vrij snel vervelend om uit te zoeken. De bizarre artworks maken wel weer een hoop goed, Flipping Death is een topgame voor de juiste gamer, maar de meesten zullen het matig vinden.

7
Artwork:
9
Verhaal:
6
Humor:
8
Replay-waarde:
5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.