Reviews

Review: Death Stranding

Death Stranding

Over een week zal Death Stranding op de markt verschijnen, het eerste spel van Kojima Productions die zij onafhankelijk hebben ontwikkeld. De trailers tot nu toe zijn fascinerend geweest, maar het spel is verhuld gebleven in mysterie. Wij van Gamingnation hebben de jongste creatie van Hideo Kojima een maand van tevoren mogen spelen, om een goed beeld te krijgen. Wat krijg je als het creatieve brein achter de Metal Gear-serie onafhankelijk van een uitgever een spel maakt? Een unieke ervaring die je niet loslaat.

Sam ‘Porter’ Bridges, bezorger en redder van Amerika

In één van de eerste missies in Death Stranding moet jij jouw overleden moeder, de voormalige president van de UCA, de United Cities of America, op jouw rug naar een verbrandingsoven brengen voordat zij na 48 uur een nucleaire ontploffing veroorzaakt en verandert in een wezen dat bestaat tussen het leven en de dood. Moest jij deze zin ook drie keer lezen en begrijp je er nog niks van? Geen probleem, ik neem een paar stappen terug.

Jij bent Sam ‘Porter’ Bridges, briljant en overtuigend gespeeld door de The Walking Dead-acteur Norman Reedus. Je leeft in een post-apocalyptisch Amerika, dat verwoest is door de Death Stranding, uitgebeeld als een tweede ‘Big Bang’ die de schimmen van de doden terug op aarde bracht. Deze schimmen, genaamd BT’s, zijn onzichtbaar voor de meeste mensen en zullen er alles aan doen om jou mee te nemen naar hun dimensie. Ondertussen bestaan er nog maar een paar grote steden in Noord-Amerika, die nauwelijks met elkaar verbonden zijn en door de Death Stranding vrijwel geen mogelijkheden tot communicatie hebben. Zij zitten daarom verlegen om allerlei goederen, van medicijnen tot voedsel. Hier spelen bezorgers als Sam een rol in, die goederen van stad naar stad vervoeren. Al vroeg in het verhaal krijg jij te horen dat jouw zus, de beoogde opvolger van de inmiddels overleden president, ontvoerd is door terroristen aan de westkust van Amerika in haar poging tot het herenigen van de United Cities of America. Het is aan jou om van de oost naar west te reizen om haar te bevrijden, terwijl je de steden met elkaar verbindt om de UCA weer één geheel te maken en de wereld te bevrijden van haar ondergang.

Bezorg- en klimsimulator

Death Stranding speelt even uniek als dat het verhaal bizar klinkt. Hideo Kojima heeft gezegd dat hij met deze titel een nieuw genre zou neerzetten. Ik kan niets anders zeggen dan dat hij hier volkomen gelijk in heeft: ik heb nog nooit zoiets als Death Stranding gespeeld. Sterker nog, na de eerste paar uur gespeeld te hebben begon ik mij af te vragen hoe ik hier ooit een review over zou moeten schrijven. Want wat is Death Stranding precies? Door dit uit te leggen, kan ik gelijk beschrijven waarom dit spel zó uniek is en waarom het de speler niet loslaat. In de kern is het jouw taak om van hot naar her te rennen met pakketten en ze af te leveren. Hoe minder de pakketten beschadigd zijn, hoe beter. In sommige gevallen zit er ook een tijdslimiet erop, of worden er andere randvoorwaarden gesteld aan de bezorging. Al vroeg in de game raak je bedreven met dit concept en zal je snel de wereld in worden gestuurd om naar de volgende locatie te gaan. Je bent natuurlijk maar een mens, dus je kan maar een gelimiteerde hoeveelheid meenemen. Je kan spullen op je rug dragen in een speciale container, maar je kan de pakketten ook vast maken aan je lichaam of zelfs in je handen meenemen. Het is daarbij belangrijk dat je goed in balans blijft: als jij een stapel pakketten op je rug meeneemt als de toren van Pisa, dan zal Sam binnen de kortste keren omvallen en raken de pakketten beschadigd, of kan je ze zelfs verliezen. Blijf daarom goed in balans en let op hoeveel je meeneemt.

Dit is pas het begin: je zal tijdens het reizen een weg moeten vinden door verschillende soorten terrein, zoals diepe rivieren, steile rotsen en lastig begaanbare rotsvlaktes. Het is daarom zaak dat je voorzichtig loopt en je balans behoudt: Dit doe je door je rugzak goed beet te pakken met de L2+R2 input. Mocht je een bepaalde kant ophellen, dan zal je balans terug moeten pakken door de tegenoverstelde trigger-toets in te drukken. Val je bijvoorbeeld om naar links, dan zal je R2 ingedrukt moeten houden totdat je weer recht gaat. Ren je te snel over een rotsachtige bodem, dan zal je struikelen. Klim je te steil omhoog, dan glijd je naar beneden. Ga je een te diepe rivier in, dan zal je worden meegenomen door de stroming.  Hiermee is het nog niet klaar: je moet namelijk ook rekening houden met je stamina, dat langzaam leeg gaat naarmate je meer en sneller beweegt. Halverwege een rivier kan je stamina op zijn en inderdaad;  je valt om van vermoeidheid. Je stamina-bar wordt ook steeds kleiner en zal steeds minder ver vullen naarmate je reist zonder slaap-of rustpauzes. Vergeet daarbij ook niet om een paar extra goede schoenen mee te nemen, want jouw schoenen slijten sneller dan het paar dat je in de aanbieding koopt bij de Van Haren. Onderweg zal je ook nog moeten beslissen of je de verschillende verlaten pakketten en materialen moet meenemen of moet achterlaten: laat je ze achter, en loop je zo de kans mis op meer bouwmateriaal en Likes, of neem je het risico dat je té gulzig wordt en hierdoor in de problemen komt? Keuzes, keuzes, keuzes.

BT’s, BB’s, MULEs en DOOMs

Onderweg zul je ook een aantal gevaren tegenkomen: één hiervan zijn de bovengenoemde BT’s. Het lijkt schier onmogelijk om dit te overleven met deze wezens in de buurt, aangezien je al vroeg in het spel merkt hoe dodelijk en gruwelijk ze zijn. Gelukkig wordt je door twee dingen geholpen: je BB en DOOMs. De BB is inmiddels een bekend symbool geworden van Death Stranding: dit is de baby die Sam in een container met zich meedraagt. Deze baby is weggenomen van een zogeheten Stillmother, een moeder die hersendood is en hierdoor een connectie heeft met zowel de wereld van de doden als de wereld van de levenden. De BB heeft hierdoor een verbinding met beide werelden en kan jou daardoor waarschuwen als een BT in de buurt is.

Hier verschuift het spel van een bezorgspel naar een horrorspel: de Chiral Detector – de mechanische arm die verbonden is met de Pod van de BB – wijst naar de kant van de monsters en gaat knipperen. Gaat hij sneller knipperen, dan zijn ze dichterbij. Komen ze té dichtbij, dan gaat het apparaat als een waanzinnige spinnen en veranderd de kleur van blauw naar oranje. Als je extreem dichtbij bent, kan je de BT’s zien: dit is omdat Sam DOOMs heeft, een speciale gave die is ontstaan bij sommige mensen ná de Death Stranding. DOOMs komt terug in verschillende ‘levels’; Sam is een ‘level 2′, waardoor hij BT’s kan aanvoelen. Elk level komt weer met een ander soort kracht en je zal in het verhaal verschillende personages tegenkomen met verschillende gaven. Wat de BT’s precies doen wil ik niet verklappen, maar ik kan je verzekeren dat je het liefst zo ver mogelijk uit hun buurt wil blijven. Zorg er ook voor dat BB niet té gestresst raakt: een kleine baby kan niet alle stress aan en zal dus af en toe met wat wiegen getroost moeten worden. Ik denk dat menig mens overspoelt wordt met een ‘awwww’-gevoel als ze Norman Reedus een baby zachtjes zien wiegen, of wanneer ze samen in slaap vallen na een lange tocht.

Een ander gevaar zijn de MULEs; voormalige bezorgers die geobsedeerd zijn geworden door pakketten. Zij hebben grote kampen met detectoren, die jouw goederen kunnen detecteren. Zo gauw jij bent gespot, zullen ze met spoed naar jouw locatie komen om te jatten wat je bij je hebt. Ze komen in grote getallen en dragen ook wapens met zich mee, dus het is zaak om ze zoveel mogelijk te vermijden door te sluipen of door  – als je erg dapper bent – zo snel mogelijk door hun basis heen te rennen. Je zal worden achtervolgd en er zullen elektrische speren naar je worden gegooid, zodat jij jouw pakketjes verliest. Dump je jouw spullen, dan zullen ze je ook verder met rust laten. Een andere zorg die je hebt is de zogeheten Timefall: dit is regen dat alles extreem snel verouderd wat het aanraakt. Je draagt hierom een speciaal pak dat hiertegen bestand is, maar jouw pakketten zullen er wel door worden beschadigd. Naast de monsters en de gestoorde gekken moet je ook nog eens het weer ontlopen…je hebt het niet makkelijk als pakketbezorger!

Death Stranding blijft ontwikkelen

Dit alles klinkt als een hel voor Sam – en jij als speler – om doorheen te komen. Gelukkig ben je niet alleen: zo zullen de verschillende Knot Cities je helpen met spullen die je door de wereld loodsen. Je kan uitschuifbare ladders maken, klimtouwen meenemen, afleidingscontainers bij je dragen die MULEs afleiden, verschillende soorten wapens om al het gespuis (tijdelijk) van je af te houden en veel meer. Vergeet daarbij niet dat je maar een gelimiteerde hoeveelheid spullen kan meenemen: je zal dus een afweging moeten maken van wat je wil bezorgen en wat je als hulpmiddelen meeneemt. Je zal jouw route goed van tevoren moeten plannen en kijken wat je allemaal tegen komt. Neem je de lange route door het MULE kamp, of trotseer je de berg en neem je het risico dat je naar beneden valt? Hoeveel bezorgmissies neem je tegelijk aan? Ga je voor veilig, of ga je voor een hogere score en neem je meer tegelijk mee? Voor elke bezorging krijg je namelijk Likes, die jouw level weer verhogen. Hoe hoger jouw level is en hoe beter de band is met jou en de verschillende steden (die wordt verhoogd door goede bezorgingen, hoe meer opties er worden geopend voor je. Hier is Death Stranding heel goed in: net op het moment dat je denkt dat je het gehele spel onder de knie begint te krijgen, wordt er weer iets nieuws op je af gegooid. Net dat je denkt het idee naar boven komt dat het wellicht wat repetitief wordt, wordt je weer door iets verrast. Dit wordt perfect benadrukt door één van de slechteriken in het verhaal, die vraagt: “Aren’t you tired of the grind? Don’t you want a Game Over?”. Bedoelt of onbedoeld, dit voelde als een dikke knipoog naar de speler en kwam op precies het juiste moment, precies op het moment dat ik ergens bang werd dat ‘dit het was’. Vlak hierna kreeg ik namelijk mijn eerste baasgevecht, kwam ik in een nieuwe wereld terecht en kwamen er talloze opties bij. Werd je er gek van dat de regen steeds onverwacht kwam? Nu kan je het weer voorspellen en kan je daarop jouw route aanpassen. Werden de korte bezorgroutes een beetje saai? Nu heb je bezorgrobots die de meest simpele routes kunnen lopen voor je. Werd je er gek van dat je steeds heen en weer moest lopen met zware goederen? Nu heb je een zwevend vlot wat dit alles kan meenemen. Dit zijn maar een klein aantal voorbeelden, maar het geeft aan dat Death Stranding op geen enkel moment voorspelbaar wordt, of ook maar enigszins saai.

Death Stranding

Het Stranding systeem

Net stelde ik dat je niet alleen bent: dit komt niet alleen door de helpende NPC’s, maar ook door het Stranding-systeem. Dit is de asynchrone multiplayer in Death Stranding en ik kan je vertellen dat het fantastisch werkt. Het werkt ongeveer hetzelfde als de Soulsborne spellen, waarin spelers berichten kunnen achterlaten voor andere spelers. Jij kan hierdoor berichten tegenkomen van andere spelers die jou willen helpen (of je keihard in de maling willen nemen). Dit is echter nog maar het begin van Stranding, want het is veel meer dan dat. Andere spelers kunnen namelijk ook spullen achterlaten in jouw wereld. Bouwt er iemand een ladder op een handige positie? Dan is er een kans dat deze ook in jouw wereld verschijnt. Ik kan je niet genoeg benadrukken hoe gaaf dit is, zeker op het moment dat je nét die ene ladder nodig hebt en je deze niet bij je hebt. In zo’n geval kan je Likes achterlaten voor de speler, dat telt als een soort XP voor hem of haar. Hoe nuttiger jouw berichten of objecten zijn voor spelers, hoe meer Likes je zal ontvangen van hen en hoe sneller je in level zal stijgen. Hierdoor krijg je verschillende Perks die jouw multiplayer-ervaring nog meer uitbreiden. Ik haal enorm veel plezier uit dit systeem, zeker omdat het enorm motiveert om anderen te helpen. Het is echter nog meer dan dat: je kan als Sam namelijk ook gebouwen neerzetten: denk hierbij aan wachttorens, kleine bezorgstations, oplaadpalen voor elektrische apparaten en zelfs schuilplaatsen tegen de Timefall. Jij zal ook gebouwen tegenkomen van andere spelers die jou uit de penarie kunnen helpen. Je kan ook helpen met het bouwen hiervan, zodat zowel jij als de speler dit gebouw zullen ontvangen. Ter voorbeeld: ik was begonnen aan een ‘auto-paver’, een machine die een weg bouwt (ja, je kan ook bruggen en wegen bouwen en dit werkt echt perfect). Ik had een verzoek ingediend om goederen te brengen want ja, het kost nou eenmaal veel om dit in elkaar te zetten. Na een poosje stopte ik even met het spel en ging ik de volgende dag verder. Wat bleek? Spelers hadden extreem veel likes achtergelaten voor het bouwen van de ‘auto-paver’ waardoor ik omhoog schoot in mijn leven én ze hadden de weg voor mij afgebouwd. Nu kon ik met mijn Trike een heel stuk van de wereld afleggen over een goed gelegde weg, die automatisch mijn elektrische motor oplaad. Nog steeds ontvang ik 3000 tot 4000 Likes per keer dat ik Death Stranding opstart en dat geeft mij toch wel een warm gevoel van binnen.

Ik kan niets anders zeggen dat de asynchrone multiplayer van Death Stranding perfect werkt en enorm bijdraagt aan de Quality of Life van het spel. Het werkt verslavend: ik wil ook andere helpen, maar ik ook die Likes binnen harken als een Social Media verslaafde. Misschien wil Hideo Kojima hier iets mee zeggen over het effect van likes op ons dagelijks leven, zoals dit artikel het stelt. Mailtjes die je van NPC’s krijgt staan voor emoji’s, alsof deze wereld ooit de onze was. Het spel gaat ook in op hoe wij steeds verbonden met elkaar zijn, dat we steeds als één moeten zijn. Constante communicatie en constante bewaking, iets wat we nu zien met de manier waarop onze privacy wordt geschonden door machtige instanties. De UCA wil namelijk weer een herenigd Amerika hebben, maar niet alleen qua gevoel: men zal constant in de gaten gehouden worden, men zal nooit alleen zijn. Je kan het bijna niet anders dan eens zijn met Sam ‘Porter’ Bridges, die het totaal niet eens is met dit sentiment. Ik zal mij ook niet verbazen als Hideo Kojima een deel van zichzelf in het personage van Sam heeft gestopt. Ik zal niet pretenderen dat ik zijn denkwijze zal begrijpen, maar ik had wel constant het gevoel dat Death Stranding een stuk commentaar is op onze huidige samenleving en waar het heen kan gaan als we niet met elkaar oppassen.

Death Stranding

Game of the Year?

Death Stranding is een ervaring die ik niet snel zal vergeten. De mistroostige maar boeiende wereld, die prachtig wordt weergegeven door de Decima engine(onder andere gebruikt in Horizon: Zero Dawn), heeft mij zonder enige twijfel naar binnen gezogen. Kojima Productions heeft hiermee een nieuw genre gemaakt, zoals Hideo Kojima het zelf had beloofd. Zijn vingerafdrukken zijn overal te vinden: het complexe verhaal, de lange en prachtige cutscenes, zelfs de bizarre humor. Kom op, je drinkt Monster Energy (onmiskenbaar) en je kan – functioneel! – wildplassen. Je hebt een missie waarin je een pizza moet bezorgen voordat hij koud is en waarbij je het pakket niet scheef mag houden. Je kan in jouw rustkamer plassen, poepen en douchen, waar de UCA granaten van maakt om BT’s af te schrikken. Het is extreem bizar en het zal ongetwijfeld niet bij iedereen landen, maar je kan overal aan zien dat de beste man zijn ziel en zaligheid heeft gestopt in dit spel. Is het een spel voor iedereen? Dat verwacht ik niet. Sommige zullen struikelen over de de bizarre verhaalelementen, andere zullen zich wellicht frustreren over de steeds terugkerende cutscenes die de gameplay vertragen. Het is ook niet een spel dat je eventjes door loopt: na 25 uur was ik pas voorbij Chapter 3 en het kostte mij 60 uur om het spel volledig uit te spelen. Ik ben echter vol lof: ik ben compleet gecharmeerd van deze versie van de post-apocalyptische wereld, de manier waarop je door de wereld moet banjeren en hoe je bergen moet trotseren, de bloedstollende momenten wanneer BT’s steeds dichterbij komen en de prachtige muziek die je bijstaat tijdens dit alles. Hulde voor Kojima Productions, die met Death Stranding zeker weten een grote kans heeft om Game of the Year-awards binnen te harken. In ieder geval is er een nieuw genre geboren en we gaan met ze alle meemaken waar dit toe zal leiden.

Grid coverUitgever:  Kojima Productions
Ontwikkelaar: Kojima Productions
Releasedatum: 8 november 2019
Platforms: Playstation 4
Gespeeld op: PlayStation 4

Prachtig, uniek en grijpend

Death Stranding is een unieke ervaring die je zal grijpen. Het bizarre verhaal, de unieke gameplay en de asynchrone multiplayer zorgen voor een geweldige ervaring die ik iedereen aanraad. Zal dit de Game of the Year worden? Grote kans van wel!

9.9
Graphics:
9.8
Gameplay:
9.8
Verhaal:
10
Verslavingsgehalte:
10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.