Reviews

Review: A Way Out

A Way Out

Hazelight en EA hebben samen de co-op game A Way Out uitgebracht. In de game volg je zowel Vincent als Leo, waarbij beide spelers één van de twee personages door een avontuur leiden. Voor deze review hebben Tom en Roel samengewerkt om deze emotioneel beladen game te tackelen.

Het is geen Prison Break game

Van het meeste wat we vooraf hadden opgevangen over A Way Out, leek het vooral een gameversie van Prison Break te zijn. Het verhaal begint in een gevangenis, waar Vincent binnen gebracht en opgesloten wordt. Daar krijgt hij de cel naast Leo en worden ze tegelijkertijd onder druk gezet door iemand die Leo dood wil hebben. Vincent loopt daarbij toevallig op de verkeerde plek als nieuwe gevangene.

De eerste anderhalf uur ben je inderdaad bezig om uit de gevangenis te breken, maar gelukkig houdt het verhaal daar niet op. Nadat je goed en wel weg bent uit het gevang is het tijd om je wraak te plannen tegen degene die zowel voor Vincent als Leo een van de redenen is geweest om in de bajes te belanden. Die wraak is niet zomaar naar zijn huis rennen en daar binnenvallen, het is plannen om alles wat je nodig hebt te vergaren. Ondertussen probeer je verder van de gevangenis en dichterbij bij het ultieme doel te komen. De planning brengt je langs allerlei plaatsen waar je jezelf in een moderne versie van een point-and-click adventure bevindt.

Door het verhaal heen leer je Vincent en Leo kennen en bouw je een band op beide mannen. Het verhaal kent een aantal mooie, zeer emotionele momenten die soms wel, maar niet altijd helemaal de lading overbrengen. Zo is de vrouw van Vincent hoogzwanger en is het natuurlijk verschrikkelijk voor hem dat hij niet bij de geboorte kan zijn. Dit wordt een paar keer in beeld gebracht met een poging om dit zwaar te laten wegen, maar we merkten dat we er eerder grapjes over maakten dan met hen mee te leven.

A Way Out
Leo en Vincent in splitscreen die grotendeels van de game het scherm bepaalt

Co-op op een nieuw niveau

A Way Out is een co-op game, je kan het niet solo spelen. Om dit niet al te moeilijk te maken heb je met z’n tweeën maar één exemplaar van de game nodig. Degene die de game bezit, kan iemand uitnodigen om de volledige game met hem of haar te spelen. Door deze unieke aanpak hoef je dus niet iemand over te halen om de game ook te kopen, maar je kan ‘m gewoon uitnodigen om de game te spelen. Je kan diegene ook uitnodigen om de game naast je op de bank te spelen op een enkele console.

De co-op is zoals we deze nooit eerder hebben meegemaakt. Er zitten meerdere elementen in waar je moet samenwerken om je doel te bereiken, dat hebben we eerder gezien, maar in A Way Out hoeft het niet te betekenen dat je in dezelfde ruimte moet zijn op dat moment of zelfs met hetzelfde bezig te zijn. Daarnaast zitten er een paar ingenieuze puzzels in en een paar zoekelementen waar samenwerking nodig is. Helaas zitten er ook veel puzzels in die niet heel erg uitdagend zijn.

Zowel de online als de couch co-op gaat via splitscreen; je kan te alle tijde zien wat je maatje doet. Zo kan je door op zijn of haar scherm te kijken je eigen puzzel oplossen, of diegene helpen met de taak die hij of zij moet vervullen. Zodra een van de twee een belangrijk dialoog ingaat, gaat het volledige scherm naar dat stuk zodat daar alle aandacht naartoe gaat. Op die manier zal je nooit een belangrijk stuk missen.

Regelmatig mag je rustig van alles ontdekken en hoef je je niet met je medespeler bezig te houden

Geen visueel hoogstandje

De graphics zijn oké. Niet fantastisch, maar ook niet storend. De hele game speelt zich af in een realistische setting, met graphics die niet super realistisch zijn zoals sommige triple-A titels die de laatste tijd uitkomen. Er is geen moment geweest in onze playthrough dat we ons eraan hebben geërgerd. De personages hebben emoties die goed overkomen, net als de NPC’s. De locaties zijn ook netjes afgewerkt in de eigen artstyle.

Elke locatie heeft een eigen serie minigames die stiekem erg leuk zijn. Het gaat van hoefijzers gooien tot darten, en er zit zelfs een arcadekast in een level, waar je een game op kan spelen. Bij de meeste van deze minigames kan je score neerzetten die de ander later kan proberen te breken. We betrapten onszelf regelmatig dat we afgeleid werden door een van de vele dartborden, of elkaar proberen af te troeven in honkbal.

Een van de vele minigames

Optionele content

A Way Out zit vol met NPC’s, overal en nergens zijn willekeurige mensen bezig met hun dagelijkse dingen. Veel van deze mensen, of het nou een klant bij een tankstation of een medegevangene, hebben een optioneel gesprek. Sommigen geven handige informatie, bijvoorbeeld een hint in de komende puzzel, anderen zijn voor de lol. De meeste puzzels zijn niet zo moeilijk en dus zul je deze hints niet nodig hebben en we merkten dat we wel de eerste paar NPC’s aanspraken, maar op den duur steeds minder. Na het zoveelste oninteressante gesprekje voelde het niet meer nodig om met ze te praten, tenzij er iets te halen viel zoals bijvoorbeeld een honkbal minigame.

Door de game heen zijn Leo en Vincent het regelmatig niet met elkaar eens, dat leidt tot een tweestrijd waar jij en je co-op partner een besluit moeten nemen. Vaak is het zo dat Leo de harde weg wil, waar soms grof geweld bij te pas komt en Vincent is meer van de subtiele aanpak, zoals een afleiding creëren om zo de weg vrij te maken. Jullie moeten samen beslissen en er is geen tussenweg. Dit is overigens ook een van de twee redenen die een tweede playthrough leuk zouden kunnen maken. Je kent het verhaal, maar er is een andere manier om problemen op te lossen. Ook zijn er twee eindes, dus zou je aan het einde van een tweede playthrough een ander pad kunnen kiezen. Het spelen van het ander hoofdpersonage is natuurlijk ook een reden om A Way Out een tweede keer te spelen.

Wij zijn het gelukkig, net als Vincent en Leo, ook niet altijd met elkaar eens en hebben hier en daar meningsverschillen. De grootste zit ‘m in sommige besturingen, regelmatig vraagt de game een goed getimede druk op een knop, of zowaar buttonbashen om het gevoel van krachtzetten te imiteren. De besturing hierbij vond Tom vervelend vaak terugkomen, maar Roel vond het niet erg storend.

Je hoeft je niet bezig te houden met dezelfde optionele content waar je co-op partner zich aan waagt

Houterige combat

Dichter bij het einde zijn er niet zoveel puzzels meer, maar is er een intens vuurgevecht en mag je, in de stijl van Uncharted of Far Cry, een villa leegruimen om de grote eindbaas te bevechten. De combat is helaas niet zo goed gedaan, wat de tweede helft van de game een stuk vervelender maakt dan het had gehoeven. Je mag op een bepaald moment een wapen kiezen en die uitproberen door op flesjes te schieten die de ander opgooit. Daarna zit je voor een relatief korte tijd vast aan dat wapen, tot je bij de villa aankomt en je wapen mag verwisselen voor een van de andere opties. Als je daar het verkeerde wapen kiest, heb je pech, want je zit eraan vast. Je kan niet terug om een ander uit te zoeken en er is geen mogelijkheid de wapens van vijanden op te pakken.

Het schieten zelf is houterig en het helpt niet mee dat het schieten in dezelfde third person view als de rest van de game is. Ook het scherm van je medespeler zit op dat moment in de weg, want je kent het gebied niet en dus kan je niet bepalen waar hij of zij zich bevindt door naar het scherm te kijken. Toch neemt het beeld van je medespeler de helft van je scherm in beslag en heb je dus nog minder zicht op de vijanden.

We hebben een heuse speelbare arcadekast gevonden in de game!

Een zeer goede co-op in een vermakelijke game

A Way Out heeft hele leuke co-op functie, wat wellicht co-op naar een nieuw niveau zou kunnen tillen. Helaas zijn er veel kleine dingen die op den duur niet interessant zijn, zoals bijvoorbeeld de optionele gesprekken. Ook zijn er weinig redenen om nog een playthrough te doen, omdat je vanaf het begin af aan kan meekijken met je medespeler en dus alles wat hij of zij ziet ook kan zien. Toch hebben wij ons goed vermaakt met de game, het verhaal en de puzzels. Ook de afleiding en alle interactieve minigames die overal en nergens verstopt zitten hebben ons speelplezier goed verhoogt.

Ondanks het feit dat we echt rustig aan de game hebben gespeeld, zagen we na 6 uur de aftiteling. A Way Out is een emotionele rollercoaster in een moderne point-and-click adventure setting, die vol zit met heerlijk afleidende minigames.

Deze review is een samenwerking van onze huis-streamer Tom en redacteur Roel.

A Way Out is een unieke ervaring met een paar gebreken

De game heeft veel leuke en unieke elementen, maar laat het helaas op verschillende punten afweten. A Way is zeker het geld, de tijd en de moeite waard. De game is co-op only, en om dat toch aantrekkelijk te maken hebben Hazelight en EA besloten om met 1 aankoop 2 spelers te voorzien, waardoor je niet je vrienden hoeft over te halen om 'm ook te kopen. Met A Way Out heb je een 6 uur durende co-op ervaring met een meeslepend verhaal, een stapel geinige minigames en leuke samenwerkingen.

7.4
Gameplay:
7
Verhaal:
8.5
Replay-waarde:
5
Algehele presentatie:
9

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.