Random Article


 
Mis dit niet
 

 

Review: Wolfenstein II: the New Colossus

 
Wolfenstein 2 The New Colossus
Wolfenstein 2 The New Colossus
Wolfenstein 2 The New Colossus

 
Overview
 

Game info: Uitgever: Bethesda
Ontwikkelaar: Machine Games
Releasedatum:: 27 oktober 2017
Platforms: PC, PS4, Xbox One
Gespeeld op: PS4
 
cijfer
8.9
8.9/ 10


User Rating
no ratings yet

 

Pluspunten


+ Fantastische stemacteurs
+ Sterk verhaal
+ Wapens
+ Uitdagend
+ Reden om te vechten
+ Wolfenstein 3D

Minpunten


- Onduidelijk waar je heen moet
- Onklimbare hekjes
- Stealth
- Soms te ver gezocht


0
Posted 2 november 2017 by

 
Volledige review
 
 

Stel dat de Nazi’s de Tweede Wereldoorlog hadden gewonnen, hoe zou de wereld er dan uitzien? Dat is precies de setting die Wolfenstein II: the New Colossus neerzet.

Wolfenstein 2 The New Colossus

De Duitsers hebben gewonnen

Wolfenstein II: the New Colossus deinst nergens voor terug, het is een gruwelijke game met nog gruwelijkere mensen. De game speelt zich af in een wereld met een alternatieve geschiedenis, namelijk waar Duitsland de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. Zij zijn daar niet gestopt, ze hebben zo’n beetje de hele wereld overgenomen. De game begint aan het einde van Wolfenstein I: the New Order, waar je jezelf bloedend op de vloer terugvindt. Je wordt door je vrienden meegenomen en opgelapt, waarna je wakker wordt. Ze vertellen je dat je een paar weken in coma hebt gelegen en dat je het rustig aan moet doen. Natuurlijk doe je het niet rustig aan, maar echt soepel gaat het in het begin nog niet.

The New Colossus speelt zich af in het jaar 1960 in Amerika. Het grootste deel van het spel heb je dat niet door, omdat je tegen de ver ontwikkelde oorlogsmachines van de Nazi’s vecht. De meeste tijd breng je door tussen ruïnes en in Nazi gebouwen, die ook verder ontwikkeld zijn, waardoor het een futuristische uitstraling krijgt. Alleen in een paar vredige scenes, die overigens door de goede stemacteurs lang niet zo vredig zijn, zie je het Amerika van toen. Ik merkte dat ik hele gesprekken af ging luisteren, gewoon omdat het zo goed gedaan is.

Jouw thuisbasis is een gekaapte onderzeeër, deze is omslachtig groot en vanuit daar starten de meeste missies. In de onderzeeër ontstond ook mijn eerste ergernis aan Wolfenstein II, het is lang niet altijd even duidelijk waar je heen moet. Vaak loont het wel om in elk hoekje te kijken, zo zijn er veel collectables, health packs of extra armor te vinden. Het is wel jammer dat ik voor mijn gevoel drie keer hetzelfde gebouw moest uitkammen, voordat ik doorhad dat er bij het begin al een ventilatieschacht was waar ik in moest kruipen.

Gameplay

Wolfenstein II: the New Colossus is een shooter en dat hebben ze bij Machine Games goed begrepen. Er zijn maar een stuk of tien wapens te verkrijgen in de game, maar deze verschillen genoeg van elkaar waardoor het niet vervelend is. Ook kan je de wapens van sommige vijanden oppakken en gebruiken. Deze wapens zijn wel zwaarder waardoor je een stuk minder mobiel bent, maar ook een stuk sterker dan je eigen arsenaal, wat het gebrek aan mobiliteit weer goedmaakt.

De gameplay werkt verder allemaal goed, je mobiliteit is soepel, klimmen en springen werkt af en toe iets minder. Er zijn veel kleine geheime gangetjes zoals ventilatieschachten, maar je kan lang niet altijd over het hekje wat ervoor staat klimmen. Verder moet je op een bepaald punt in de game kiezen voor een upgrade, een van de drie. De andere krijg je niet, ook niet verderop in de game, maar op alle plaatsen waar je deze upgrade nodig hebt, zijn doorgangen voor alle drie de mogelijkheden. Vaak was het zo dat ik een van de andere mogelijkheden zag en daardoor wist ik dat ik moest zoeken naar de mijne.

De game daagt je uit om veel stealth te gebruiken, wat jammer genoeg niet heel goed gedaan is. De Nazi’s hebben je snel door en als eentje je ziet, dan weten alle vijanden gelijk waar je bent. Aangezien je niet makkelijk als Rambo naar binnen kan rennen is dit toch wel een minpuntje.

Personages

De personages van zowel de Nazi’s als de rebellen worden zeer levendig neergezet en dat geeft je een goede reden om te vechten. Vooral de maniakale Frau Engel, een Nazi commandante die sinds Wolfenstein: the New Order het op jou heeft gemunt. Zij is in meerdere cutscenes aanwezig en telkens krijg je een grotere hekel aan haar. Om een klein beetje een beeld te schetsen, in een van de eerste ontmoetingen met haar in the New Colossus, vermoordt ze een van je beste vrienden door haar te onthoofden. Dat is al erg, maar als ze daarna nog gaat spelen met het hoofd, alsof het een knuffel is die een kusje van je moet krijgen, dan is toch echt de toon gezet.

Gelukkig zijn er ook nog genoeg goede mensen in de door de Nazi’s gerunde wereld, je krijgt hulp van een sterk team dat voor je klaar staat. Ook hier zijn de personages zeer sterk neergezet. Naast dat de personages goed veel aandacht aan karakter en emotie hebben gekregen, zijn het vooral de stemmen die ze tot leven brengen. De stemacteurs hebben het plaatje helemaal afgemaakt, zodanig goed dat je met ze mee gaat voelen.

Zelf ben je William Joseph Blazkowicz aka Terror Billy, een supersoldaat met een hoogzwangere vrouw. Hij heeft zeker niet alle geluk aan zijn zijde, zo begin je de game in een rolstoel door je verwondingen die je in het vorige deel hebt opgelopen. Verder spreekt hij meerdere malen zijn zorgen uit over sociale kwesties en dat is fijn, zo merk je dat hij wel een mens is, met gevoelens.

Post-game content

Wolfenstein II is een singleplayer shooter, er zit geen multiplayer in de game. Als je de campaign hebt uitgespeeld krijg je de mogelijkheid om alle gebieden opnieuw te bezoeken. Als je eerst een paar enigma codes ontcijferd kan je op jacht naar Obercommandanten. Deze Obercommandanten zijn beter bewaakt en hebben zelf een beter arsenaal. Elk level heeft er een paar rondlopen, maar het is handiger om ze van te voren te selecteren. Via deze manier heb je trouwens ook nog een kans om de collectables te gaan zoeken.

Het oordeel

Wolfenstein II: the New Colossus is een gruwelijke game, niet alleen omdat de Nazi’s erg levendig zijn neergezet, maar ook omdat de melee aanvallen met een bijl zijn. Hiermee hak je een arm of een been af voordat je het slachtoffer uit zijn lijden verlost. De shooter heeft een levendige sfeer neergezet waar haat centraal staat, haat tegen minderheden en haat tegen Nazi’s. Deze sfeer is fantastisch neergezet door de stemacteurs, zij hebben de personages kleur gegeven.

Ik merkte dat ik steeds terugdacht aan de game en ondertussen iedereen wilde vertellen wat voor gruwelijke, of juist fantastische dingen er in zitten. Soms voelt het te ver gezocht, maar niets wat de game schaadt. Wolfenstein is niet zomaar een shooter, het is een emotievol verhaal over een verscheurde wereld.

 


Roel van Eeden

 
Roel van Eeden

Gamer, buschauffeur, schrijver,
in willekeurige volgorde



0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response


(required)