Random Article


 
Mis dit niet
 

 

Review: the Evil Within 2

 
the evil within 2
the evil within 2
the evil within 2

 
Overview
 

Game info:
Uitgever: Bethesda Softworks
Ontwikkelaar: Tango Gameworks
Releasedatum: 13 oktober 2017
Platforms: Pc, Playstation 4, Xbox One
Gespeeld op: Xbox One
 
cijfer
6.7
6.7/ 10


User Rating
no ratings yet

 

Pluspunten


+ Grafisch mooi
+ Toffe vijanden
+ Veel exploration opties

Minpunten


- Matige dialogen
- Combat voelt log
- Niet bepaald eng


0
Posted 26 november 2017 by

 
Volledige review
 
 

In het vervolg op de horror survival game uit 2014 duik je nogmaals in de schoenen van detective Sebastian Castellanos. In deel 1 liep een gekke uitvinding in de soep. Dat is gelukkig weer het geval, maar dan net een beetje anders, om de deuren te openen voor deel 2.

 the evil within 2

Papa Sebastian

Na een zekere 10 minuten aan flashbacks en introducties wordt Sebastian naar de geheime en mysterieuze organisatie Mobius gebracht. Hier krijgen we te horen dat zijn dochter Lily niet dood blijkt te zijn, maar gebruikt is door Mobius om een nieuwe STEM-wereld te creëren. De STEM-uitvinding van Mobius is een poging om mensen aan te sluiten op een soort van hive-mind in een Matrix-achtige wereld, om zodoende een Utopia te realiseren. Uiteraard is het één en ander mis gelopen en is papa Sebastian natuurlijk de geschikte kandidaat om dochterlief op te gaan zoeken. Na wat houterige dialogen is dit precies wat we gaan doen.

The Evil Within 2

STEM

Aan het design van Union – de stad binnen deze STEM-wereld – en haar griezelige bewoners valt veel te bewonderen. Tango Gameworks heeft het duidelijk naar haar zin gehad op het designvlak van de creepy omgevingen en vijanden die je tegenkomt. Van zombies tot een gekke cirkelzaagmevrouw, van dikke vleeshompen tot een over-de-datum-leeg-gegoten-pak-melk, zien alle vijanden er ontzettend indrukwekkend uit. Hoe goed dit dan ook gedaan is, laat de game die zichzelf in het horror genre wil plaatsen, wel behoorlijk wat steken vallen. Er zijn weinig momenten waar je vol angst zit, en op de meeste van deze momenten gaat de spanning er ook weer snel van af.

Union zelf biedt aardig wat vrijheid in het verkennen van deze 80’s geïnspireerde Amerikaanse suburb stad en voelt als een frisse afwisseling van de wat lineaire story missions. Genoeg kratjes, kistjes en kastjes om te checken in willekeurige huizen voor ammo en andere handige items. Zo nu en dan stuit je opeens op een sidequest. De game brengt hierdoor echter het gevaar met zich mee dat rondrennen (of sluipen) in Union bijna als een andere game voelt dan wanneer je je bezig houdt met het vinden van je dochtertje.

De items die je vindt kunnen simpelweg ammo zijn, of crafting items die veelal leiden tot het maken van ammo of een arsenaal upgrade. In de safe houses die je unlocked, staan mooie werkbanken waar je aan de slag kan met craften. Je bent echter niet altijd in staat om zomaar even terug te keren om een nieuwe lading ammo in elkaar te knutselen. Gelukkig is er de optie om dit ten alle tijden ter plekke te kunnen doen. De catch? Het kost je dan een stuk meer materialen.

Schieten en snijden

Als een echte survival game is ammo schaars en daardoor kan de game niet een volwaardige third person shooter genoemd worden. Dit zet je er toe om een meer stealthy benadering te kiezen; zombies besluipen en kelen doorsnijden met je mes. Je wil tenslotte geen horde aan zombies alarmeren en achter je aan krijgen, want daar is simpelweg te weinig ammo voor. De A.I. is op stealth-vlak vrij degelijk, maar het riedeltje kan zeer repetitief gaan worden wanneer je alles stuk voor stuk van achter besluipt, je knopje indrukt, de korte animatie bekijkt, en je naar je volgende doelwit toe werkt.

Als je dan toch je gun erbij pakt, wordt het al snel duidelijk dat de controls niet heel erg soepel zijn. Sebastian vult een derde van je scherm waardoor je vaak simpelweg je vijanden niet ziet aankomen en daarbij beweegt hij ook nog eens vrij langzaam. Het geeft het gevoel dat de ontwikkelaars dit bewust hebben gedaan om het enigszins enger te maken, wat het eerder frustrerend maakt. De hitboxes en reacties zijn vaak enorm verwarrend. Vooral bij bossfights is het soms redelijk onduidelijk of je raak hebt geschoten, of dat kogels überhaupt wel effectief zijn.

Zodra een vijand uiteindelijk het loodje legt droppen ze groene gel. Dit kan opgepakt worden (gelukkig zonder vunzige animatie) en functioneert als het ware als experience points. Om deze te spenderen kan Sebastian vanuit één van de safe houses een rolstoel in duiken, waarna hij zich in het gezelschap van zuster Tatiana bevindt. Spelers van het eerste deel zullen de mysterieuze en melancholische zuster direct herkennen, ook in deel twee geeft ze advies over de omstandigheden en helpt ze met het opbouwen van Sebastian’s skills. Tevens beschikt ze nu ook over een ware shooting range.

“Prepare to die”

Laten we wel zijn; vanaf de intro is al vrij snel duidelijk dat de dialogen en het verhaal geen uitblinkers zijn. Sebastian’s gesprekken met zijn voormalige partner Kidman bijvoorbeeld, doen niet overkomen alsof ze geschiedenis hebben, op het feit na dat dit tussen neus en lippen door gezegd wordt. De twee antagonisten van het spel, hoewel ze een leuke rol hebben, kramen genoeg cliché’s uit; “Prepare to die” is mijn persoonlijke favoriet. De voice-acting van deze beste mensen komt ook niet overtuigend over. Hoe manisch en gek de wereld om hen heen is, spreken ze Sebastian nogal eentonig aan. De voice-acting laat vaak nog veel te wensen over, het haalt het gevoel van inleving weg.

Sebastian zelf wekt ook zekere irritaties op. Om duidelijk te maken dat je iets gevonden hebt, spreekt Sebastian alles hardop uit. Na een sleutel gevonden te hebben, snap je heus wel dat er een bijbehorend slot voor te vinden is. Sebastian biedt zichzelf keer op keer graag een geheugensteuntje hoe dit concept van sleutels en sloten nou precies in zijn werking gaat.

The Evil Within 2 weet daarentegen wel sterke scènes neer te zetten. Zo loop je in het begin van de game niets vermoedend een huis binnen en wordt zo getuige van een man die gedwongen gevoerd wordt. Hierbij wordt niet veel gesproken, maar wordt een groteske sfeer geplaatst die je meeneemt door de rest van de game. Voor een singleplayer game dat een verhaal wil neerzetten had er best wat extra aandacht geschonken mogen worden aan deze aspecten. Gelukkig weten bepaalde losse scenes zich prima te redden ondanks deze kleine gebreken.

Na zo’n 15 uur zit het er weer op en stiekem vind ik dat eigenlijk al iets te lang. Wellicht is het niet het meesterwerk waar Tango Gameworks naar streefde en is het niet zo eng als het waarschijnlijk bedoeld was. Toch is The Evil Within 2 een vermakelijke game met interessante visuals, toffe vijanden en een leuke open wereld.


Roel van Eeden

 
Roel van Eeden

Gamer, buschauffeur, schrijver,
in willekeurige volgorde



0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response


(required)