Random Article


 
Mis dit niet
 

Review: Daylight

 
Daylight-2014-Game-Logo-Wallpaper (1)
Daylight-2014-Game-Logo-Wallpaper (1)
Daylight-2014-Game-Logo-Wallpaper (1)

 
Overview
 

Game info:
Ontwikkelaar: Zombie Studios
Uitgever: Zombie Studios
Releasedatum: 29 april 2014
Platforms: PlayStation 4, PC
Gespeeld op: PC
 
cijfer
7.0
7.0/ 10


User Rating
no ratings yet

 

Pluspunten


+ Creatieve schrikmomenten
+ Licht en geluid
+ Lekkere enge sfeer

Minpunten


- Cliché omgeving
- Slecht verhaal
- Wanneer triggert een event nou precies?
- Aan de korte kant
- Repetitief


0
Posted 29 april 2014 by

 
Volledige review
 
 

Er is een nieuwe tactiek binnen het survival-horrorgenre om spelers de stuipen op het lijf te jagen. Amnesia en Slenderman pasten deze al met succes toe. Door een duistere setting lopen terwijl je elk moment door een of andere abominatie aangevallen kan worden is namelijk heel erg eng, maar het wordt nog veel enger als je dit ongewapend moet doen. De mensen van Zombie Studios vonden dit kennelijk ook want in Daylight zul je geen pistolen, kruisbogen of mitrailleurs tegenkomen. Zelfs geen stok om mee te slaan. Hebben ze deze strategie succesvol toegepast? Dat lees je in deze review.

Daylight-2014-Game-Logo-Wallpaper (1)

Glowsticks en flares

Je ligt op de grond van een, bijzonder cliché, verlaten psychiatrische inrichting. Voor je ligt een apparaat en een krakende, onheilspellende stem vertelt je het op te rapen. Het apparaat geeft licht en geeft een kaart weer van je omgeving, 2 dingen die je uitstekend kan gebruiken op deze locatie. Wie je precies hoort en wat je in deze inrichting te zoeken hebt is onbekend, maar je gaat op pad. Eén van de eerste dingen die je tegenkomt, zal voor de rest van de game dienst doen als 1 van je 2 beste vrienden: glowsticks. Deze verlichten je omgeving niet alleen, maar helpen je ook van alles en nog wat te vinden. Meer glowsticks, notities, geschreven briefjes die er al heel lang ronddwarrelen, oude foto’s of officiële documenten die je meer leren over wat zich decennia geleden in deze inrichting heeft afgespeeld.

Gaandeweg leer je steeds meer over het verleden van het gebouw. Wie er werkten en de verwerpelijke wijze waarop patiënten behandeld werden. Het lijkt er echter op dat de patiënten nooit echt vertrokken zijn. Je ziet soms spookachtige verschijningen, ziet ze bewegen, hoort ze rondschuifelen. Mocht er eentje te dichtbij komen kan je ervoor kiezen snel een flare op te steken. Deze doen de gedaantes verdwijnen. Flares zijn uiteraard niet ongelimiteerd aanwezig en je zult er dus een beetje zuinig op moeten zijn. Soms word je namelijk uitgelokt er één op te steken. Je hoort voetstappen steeds sneller naderen, maar het blijkt uiteindelijk vals alarm te zijn of het blijkt uit de luchtschachten boven je te komen. Zonde van je flare…

Sfeer

Ondanks dat de gekozen locatie, de verlaten psychiatrische instelling, zo cliché is als maar kan, wist de game me toch goed te pakken. Er hangt inderdaad een heerlijk duister sfeertje en door verschillende lichtvallen en muziek zat ik toch bijzonder alert achter mijn PC de game te spelen. Uiteraard gebeurt er genoeg in de game waarmee de makers je de stuipen op het lijf willen jagen en zo nu en dan lukt dat ze ook. Op onverwachte momenten of met leuke dingetjes als een omgevallen stoel die juist ineens weer overeind schiet vond ik dat de game leuke schrikmomenten had van tijd tot tijd. Voor een survival-horrorgame zat de enge sfeer er dus goed in.

Verhaal

Het verhaal daarentegen was een enorme tegenvaller. Het doel van de game is om je weg te vinden door de inrichting. Dit doe je door ‘sigils’ te vinden. In elk ‘level’ zijn 2 sigils, de ene is de doorgang die op slot zit en bij de andere krijg je de sleutel daarvoor. Deze sleutel kan van alles zijn van een oude pop tot een bijbel. Dit trucje moet je keer op keer herhalen tot je de game uitgespeeld hebt, redelijk repetitief dus. Een probleem wat ik hierbij ondervond is dat ik niet altijd de sleutel kreeg, het event weigerde te triggeren. Soms deed het dit wel na een paar rondjes gelopen te hebben maar andere keren moest ik de game opnieuw opstarten.

Onderweg pik je allerlei notities op en leer je meer over de inrichting, zoals ik eerder al zei. Zo leer je dus ook over de paranormale activiteiten die er altijd al plaats hebben gevonden en wat daar mogelijk de oorzaak van zou kunnen zijn. Als je een uur in de game zit en je pikt genoeg van deze notities op, weet je al precies waar het verhaal naar toe gaat. Zo bijzonder transparant en voorspelbaar is het. Daarbij moet ik trouwens ook nog even vermelden; als je een uur in de game zit, ben je al bijna halverwege. Dat is toch erg kort voor een game met weinig tot geen replaywaarde.

Conclusie

Als fan van het survival-horrorgenre heb ik me zeker eventjes vermaakt met Daylight, hoe kort het ook was. Door de lekkere sfeer die er in de cliché inrichting hangt, heb ik weer even heerlijk kunnen griezelen. Doordat het een beetje buggy was, het verhaal erg slecht was en doordat de game ook nog eens erg repetitief was zal ik het iemand die geen fan is van het genre echter niet snel aanraden.


Peter van der Spijk

 
Peter van der Spijk
Groot fan van survival horror games. Spendeert zijn dagen rustig wachtend op Half-Life 3.